Ο Χρόνος τρέχει, οι φίλοι φεύγουν…

Καλημέρα και τελευταία ημέρα του Αυγούστου…Ήμουν δευτέρα γυμνασίου στο 13ο (!) γυμνάσιο αρρένων στην Γούβα (! μετέπειτα Άγιο Αρτέμιο), ξέρετε, πίσω από το Πρώτο Νεκροταφείο (!)…(Παρεμπιπτόντως, από το ίδιο γυμνάσιο πέρασαν οι Χρυσικάκηδες και ο Γιάννης ο Ρήγας) Είχαμε τότε μια φιλόλογο, την Γρίβα, όχι πολύ έξυπνη και όχι και τόσο καλή φιλόλογο, αλλά γυναίκαΣυνέχεια ανάγνωσης «Ο Χρόνος τρέχει, οι φίλοι φεύγουν…»

Giancarlo Siani

Τα Χριστούγεννα του 1984, δεν ήταν σαν τα συνηθισμένα μας Χριστούγεννα. Ήταν η πρώτη μας χρονιά στη Νάπολι και μας είχε καλέσει στο σπίτι τους ο φίλος μου Marcello. Ο Marcello, καλός φίλος και ευχάριστος άνθρωπος, ήταν παντρεμένος με την Anna, Ναπολιτάνα βέρα, που το πατρικό της σπίτι ήταν στην Νάπολι, κι όταν λέμε Νάπολι,Συνέχεια ανάγνωσης «Giancarlo Siani»

ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ, ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ.

Ήρθε πάλι η Μεγάλη ‘βδομάδα, με την Παρασκευή της, που το δράμα του Χριστού κορυφώνεται. Το σκηνικό συμπληρώνεται με τις καμπάνες, τις ψαλμωδίες, τα λιβάνια, το “Ὦ γλυκὺ μου ἔαρ”· τις ευωδιές της άνοιξης που δεν μπορεί πιά να κρυφτεί. Η άνοιξη μας έρχεται και πάλι, πάνω στο ανθισμένο της άρμα, και περιμένουμε με ταΣυνέχεια ανάγνωσης «ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ, ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ.»