Καλημέρα και τελευταία ημέρα του Αυγούστου…
Ήμουν δευτέρα γυμνασίου στο 13ο (!) γυμνάσιο αρρένων στην Γούβα (! μετέπειτα Άγιο Αρτέμιο), ξέρετε, πίσω από το Πρώτο Νεκροταφείο (!)…
(Παρεμπιπτόντως, από το ίδιο γυμνάσιο πέρασαν οι Χρυσικάκηδες και ο Γιάννης ο Ρήγας)
Είχαμε τότε μια φιλόλογο, την Γρίβα, όχι πολύ έξυπνη και όχι και τόσο καλή φιλόλογο, αλλά γυναίκα του Γυμνασιάρχη, του επονομαζόμενου «σερίφη», αυστηρού μεν αλλά καλού φιλόλογου, που είχε κερδίσει τον σεβασμό των περισσότερων.
Αυτή η καθηγήτρια λοιπόν, είχε την συνήθεια να φωνάζει για μάθημα τρεις μαθητές στην σειρά στον κατάλογο, αλλά πρώτα τους δύο «ακριανούς» και μετά τον μεσαίο. Έτσι για παράδειγμα, στον κατάλογο είμαστε με την σειρά οι Καρασούλος – Καρδασάκης – Κατελούζος κι αυτή φώναζε πρώτα εμένα και τον Καρασούλο και μετά τον Καρδασάκη (ένας Θεός ξέρει γιατί!).
Έτσι και ‘κείνη την ημέρα στο μάθημα της Ιστορίας, φωνάζει τον Καρασούλο, σηκώνεται αυτός, φωνάζει εμένα, σηκώνομαι και αρχίζω να περπατώ στον διάδρομο και τέλος φωνάζει «Καρδασάκης!», αλλά πουθενά ο Καρδασάκης! Ο Καρδασάκης είχε ανοίξει το παράθυρο, ισόγειο γαρ, και είχε πηδήξει έξω – τρελή την βγάλαμε την καθηγήτρια…..
Περνούν τα χρόνια και προχτές ακούω ότι έφυγε ο Παύλος ο Σίσσας, δυο χρόνια πιο μικρός από εμένα και χτες ακούω ότι έφυγε ο Τρύφωνας ο Ασημακόπουλος, ένα χρόνο μεγαλύτερος και το μυαλό μου πάει, «βρε λες;»
Καλοί άνθρωποι και καλοί φίλοι, ας είναι γαλήνιοι στην γειτονιά των αγγέλων και ας κρατήσουν μια θέση και για μας….
Κουράγιο στους οικείους τους…
Δημήτρης Κατελούζος
31 Αυγούστου 2026
Σας Καλωσορίζουμε! 