Ακούω όλο και πιό συχνά, τελευταία, ότι ο γάμος των ομοφύλων (μάλλον ομοφυλοφίλων έπρεπε να γράψω) είναι “βασικό ανθρώπινο δικαίωμα” και για τον λόγο αυτόν πρέπει να νομοθετηθεί.

Όμως ξεχνούν οι υποστηρικτές, ότι ο παραδοσιακός γάμος μεταξύ ετεροφύλων ποτέ δεν ήταν δικαίωμα, ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ήταν και είναι.

– Γιατί είναι υποχρέωση;

Καθώς οι κοινωνίες των ανθρώπων αναδύονταν από την βαρβαρότητα των προ-προϊστορικών χρόνων, έγινε αντιληπτό ότι οι άνθρωποι που τις αποτελούσαν έπρεπε να ακολουθήσουν κάποιους βασικούς κανόνες ώστε οι ομάδες να μπορέσουν να επιβιώσουν. Βασική προϋπόθεση για την επιβίωση και την διαιώνιση της ομάδας, είναι η ανανέωση του πληθυσμού της˙ η τεκνοποιία και η ανατροφή των τέκνων. Η ανατροφή μάλιστα ενός ανθρώπου είναι μακροχρόνια και επίπονη διαδικασία, μια και ο ανθρώπινος εγκέφαλος χρειάζεται χρόνια και ειδική μεταχείριση για να ωριμάσει. Τα βασικά ένστικτα των ανδρών δεν βοηθούσαν εδώ. Οι άνδρες θα προτιμούσαν να κάνουν σεξ και το μετά να το άφηναν στο μητρικό ένστικτο. Γρήγορα όμως φάνηκε ότι αυτό δεν φτάνει. Οι γυναίκες που μεγάλωναν παιδιά ήταν ιδιαίτερα ευάλωτες και χρειάζονταν προστασία. Μεγάλος ο πειρασμός και για τις γυναίκες επομένως, να τα παρατήσουν και να παραδοθούν στην φυσιολογική πίεση για την προσωπική τους πια, επιβίωση˙ και η ομάδα πάει στον κάλαθο των αχρήστων.

Ο γάμος λοιπόν επιβλήθηκε από τις κοινωνίες για την επιβίωση και την συνέχεια των κοινωνιών. Για τον λόγο αυτό οι γάμοι ακόμη και σήμερα τελούνται με κάθε επισημότητα, ακόμα και υπό την σκέπη της θρησκείας, σε ΑΝΟΙΧΤΗ τελετή, όπου καλούνται τα μέλη της κοινωνίας να παραστούν μάρτυρες στον συγκεκριμένο γάμο. Η κοινωνία είναι σαν να λέει στους νυμφευόμενους εκείνη την ώρα : σας βλέπουμε, γινόσαστε ζευγάρι˙ δουλειά σας να προχωρήσετε και να ΜΑΣ προσφέρετε “καλούς απογόνους”, όπως μάλιστα και η σχετική ευχή!

Θα υπογραμμίσω εδώ την πίεση που δέχονται από το ευρύτερό τους οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον οι ανύπανδροι, τόσο άνδρες όσο (και κυρίως) οι γυναίκες. Αν και σε πολλούς αυτό φαίνεται ανούσιο, παράλογο και ενοχλητικό, είναι απλώς η υπενθύμιση της ΥΠΟΧΡΕΩΣΗΣ “προς γάμου κοινωνίαν”, των ατόμων μιας ομάδος, που καλύπτει την ανάγκη τόσο της ομάδος, όσο και τις προσωπικές ανάγκες για ομαλή τεκνοποιία και σχετική ασφάλεια.

– Ο γάμος τουναντίον μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου δεν παράγει τέκνα, εξ ορισμού. Κανείς δεν τους υποχρεώνει να παντρευτούν. Γι αυτούς δεν είναι υποχρέωση είναι δικαίωμα! Αλλά, τι είδους δικαίωμα; Δικαίωμα για να φωνάξουν στην κοινωνία ότι και αυτοί είναι φυσιολογικοί, ότι αυτό που κάνουν οφείλει να γίνει αποδεκτό από όλους μας. Εκείνο που δεν καταλαβαίνουν, είναι ότι το πρόβλημα το έχουν οι ίδιοι. Δεν είναι πρόβλημα της κοινωνίας. Είναι μέσα στο μυαλό τους. Ακόμη και εάν νομιμοποιηθεί ο “γάμος” αυτού του είδους, πάλι δεν θα είναι ικανοποιημένοι. Κάτι θα τους τρώει, κάτι θα τους λείπει και θα ψάχνουν για λίγο παραπάνω. Γιατί δεν αντιλαμβάνονται ότι ο γάμος αυτός δεν προέρχεται από κάποια βαθειά εσωτερική ανάγκη ομαδικής επιβίωσης. Έχει βάση το σεξ και γι αυτό τα θεμέλιά του θα είναι σαθρά. Εύκολα οι γάμοι αυτοί στην πλειοψηφία τους θα διαλύονται και πείτε μου τι θα γίνονται τα υιοθετημένα τους παιδιά; παιδιά μάλιστα που δεν θα γνωρίσουν τις ιδιαιτερότητες των δύο ξεχωριστών φύλων με τα οποία μας προίκισε η φύση;

Στο σημείο αυτό, πρέπει να σημειώσω και την επιστημονική άποψη για την ανατροφή των παιδιών, όπως μας την εξηγεί η Dr Anna Machin, εξελικτική ανθρωπολόγος. Η ορμόνη ωκυτοκίνη, μας εξηγεί, όχι μόνο παράγεται διαφορετικά στους εγκεφάλους των δύο φύλων, αλλά και δρα διαφορετικά και επηρεάζει διαφορετικά τα συναισθήματα και την συμπεριφορά τους. Έτσι, στις μητέρες, προκαλεί την επιθυμία να ταϊσουν το παιδί τους, να το ζεστάνουν, να το αγκαλιάσουν, να το φροντίσουν γενικά (“Ζακέττα να βάλεις!” δική μου παρέμβαση). Αντίθετα, στους άντρες γεννά την επιθυμία να ΠΑΙΞΟΥΝ με το παιδί. Το παιχνίδι αυτό δεν γίνεται τυχαία. Προετοιμάζει το παιδί για τον ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΣΜΟ του. Το κάνει να ωριμάσει ώστε κάποια μέρα να μπορέσει να φύγει από την οικογενειακή αγκαλιά. Πείτε μου τώρα, πως μπορεί ένας άντρας να λειτουργήσει σαν μητέρα και πως μπορεί μια γυναίκα να λειτουργήσει σαν πατέρας, αφού αυτές οι λειτουργίες είναι προ-εμφυτευμένες διαφορετικά στα δύο φύλα; Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά, μας λέει η Dr Machin, χρειάζεται δύο γονείς, διαφορετικού φύλου.

– Θα πει κάποιος, μα δεν βλέπεις τι γίνεται σήμερα; γάμοι διαλλύονται, συζυγοκτονίες, εγκαταλελειμμένα παιδιά, παιδιά προβληματικά, πως μας λες ότι ο κανονικός γάμος παρέχει σχετική ασφάλεια και ομαλή παραγωγή παιδιών; Θα υπενθυμίσω κατ’ αρχήν, ότι οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν έναν κανόνα. Παρά τούτο, θα συμφωνήσω, μάλιστα θα προσθέσω και άλλες εξαιρέσεις, υπερακοντίζοντας! Είμαστε παιδιά μιας “εύκολης”, τρυφηλής εποχής. Είμαστε κακομαθημένοι, εγωιστές, καλοπερασάκηδες. Τα πάντα γυρίζουν γύρω από το εγώ μας και τα υπόλοιπα, φωτιά και μπούρμπερη! Η “ελληνική οικογένεια” ασθενεί και ασθενεί σοβαρά! Δεν είναι τυχαίο που ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται συνεχώς!

– Θα περίμενε λοιπόν κάποιος, η ομάδα μας, η κοινωνία μας, το ελληνικό κράτος και η έκφρασή του, η κυβέρνηση, να σκύψει με προσοχή πάνω από ΑΥΤΟ το πρόβλημα. Το πρόβλημα της μείωσης του πληθυσμού. Να δει ποιά είναι τα προβλήματα της ελληνικής οικογένειας; κακή ανατροφή, εγκληματικότητα, φτώχεια, έλλειψη γιαγιάδων (μου το είπε κάποιος) ή ολοήμερων σχολείων, ΤΙ; = ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ! Η μη ορθή ανανέωση του πληθυσμού. Ένα πρόβλημα που οι άνθρωποι είχαν λύσει εδώ και 500.000 χρόνια και βάλε, δεν μπορεί να λυθεί από το σημερινό ελληνικό κράτος;;;!!!

Που αντί να ενσκήψει σε αυτό το σοβαρότατο πρόβλημα, πρόβλημα ζωής και θανάτου της Ελλάδας, προσπαθεί να λύσει το ανύπαρκτο πρόβλημα του … “γάμου” μεταξύ ομοφύλων; που εξ ορισμού δεν θα παράγει νέους Έλληνες και εξ ορισμού πάλι δεν ξέρουμε τι είδους άτομα θα δημιουργεί;

ΜΩΡΑΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΩΝ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΑΠΩΛΕΣΑΙ….

Δημήτριος Κατελούζος

Ιανουάριος 2024

ΥΓ: Άφησα αυτό το άρθρο να “κατακάτσει” για ένα βράδυ, όπως κάνω συνήθως, και, στο μεταξύ, έπεσα σε ένα άρθρο της Dr Anna Machin. (Παράξενα πράγματα που φέρνει η τύχη!) Μετά απ’ αυτό πρόσθεσα την σχετική παράγραφο, θα καταλάβετε ποιά! – Η Anna Machin (διαβάζεται Μασίν) είναι εξελικτική ανθρωπολόγος στο Τμήμα Πειραματικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στην Αγγλία. Είναι συγγραφέας ενός βιβλίου για την πατρότητα, The Life of Dad: The Making of a Modern Father.

Ξυλογλυπτική σε Οξιά, περίπου 25×30 εκατοστά. Χρώματα ακρυλικά, βερνίκι ματ.

Μ’ αυτά και με τ’ άλλα, ξεχάσαμε τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά μάλλον δεν τον έχουν ξεχάσει οι Ουκρανοί. Έτσι, στις 24 Νοεμβρίου, ο κύριος David Arakhamia (Νταβίντ Αραχάμια) επιβεβαίωσε (ο όγδοος που άνοιξε το στόμα του παρακαλώ), ότι, τον Μάρτιο του 2022, οι Ουκρανοί είχαν έρθει σε συμφωνία με τους Ρώσους για οριστική κατάπαυση των εχθροπραξιών. Εκείνη την εποχή, ας θυμηθούμε, οι Ρώσοι είχαν φτάσει έξω από το Κίεβο, με μια ταχύτητα που είχε εκπλήξει τους πάντες, τόσο τους Ουκρανούς, όσο και τους ΝΑΤΟϊκούς. Οι συζητήσεις είχαν ξεκινήσει στην Βρέστη της Λευκορωσίας και είχαν ολοκληρωθεί στην Κωνσταντινούπολη υπό την αιγίδα του Σουλτάνου Έρντυ του Μεγαλοπρεπούς.

Απ’ ότι μας λέει λοιπόν ο Δαυίδ, οι Ρώσοι, που εκείνη την περίοδο δεν τα είχαν ακόμη βρει σκούρα ώστε να αρχίσουν να υποχωρούν, ήταν πρόθυμοι να σταματήσουν τις εχθροπραξίες, με κύρια απαίτηση να μην γίνει η Ουκρανία μέλος του ΝΑΤΟ! Συγκεκριμένα και όπως μας είχε ενημερώσει παλαιότερα και ο πρώην Καγκελάριος Gerhard Schroeder τα κύρια σημεία της συμφωνίας ήταν:

• Η Ουκρανία να ξεχάσει τα περί εισόδου της στο ΝΑΤΟ.
• Να αρθεί η Ουκρανική απαγόρευση για την Ρωσική γλώσσα.
• Το Donbass να παραμείνει στην Ουκρανία, αλλά σαν αυτόνομη περιοχή (Υποσημείωση Schroeder: «Κάπως σαν το Νότιο Τυρόλο»).
• Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και η Γερμανία να εκπονήσει και να επιτηρεί στη συνέχεια τις συνθήκες ασφαλείας.
• Τέλος, να διευθετηθεί σύντομα το πρόβλημα της Κριμαίας.

Ήδη από την Βρέστη, ο Volodymyr Oleksandrovych Zelenskyy, εκνευρισμένος που το ΝΑΤΟ καθυστερούσε να αποκλείσει τον εναέριο χώρο της Ουκρανίας στη Ρωσική αεροπορία, είχε αποδεχτεί την επαναφορά της Ουκρανίας σε καθεστώς ουδετερότητας και σκεπτόταν να επαναφέρει στο Σύνταγμα την πρόβλεψη αυτή περί ουδετερότητας, η οποία είχε αποσυρθεί προηγουμένως από τον τέως πρόεδρο Ποροσένκο. Πράγματι, όπως ο ίδιος ο Ζελένσκης είχε δηλώσει με νόημα στο ABC News : «I have cooled down regarding this question a long time ago after we understood that Nato is not prepared to accept Ukraine.”

Μετά τις συζητήσεις στην Κωνσταντινούπολη στις 29-30 Μαρτίου, μας λέει ο Αραχάμια, και αφού γύρισαν στο Κίεβο, εμφανίστηκε, ποιός άλλος από τον μη εξαιρετέο Boris Johnson, ο οποίος αφού είχε τακτοποιήσει τα πράγματα στην πατρίδα του, είπε να τακτοποιήσει και την Ουκρανία! Φτάνοντας λοιπόν ετούτος ‘δώ στο Κίεβο, δήλωσε, κάνοντας τον μάγκα με ξένες πλάτες: “We will not sign anything with them at all and let’s just go to war,”!!!! Απλά και κατανοητά. Εννοείται ότι ο Ζελένσκης συνεφώνησε, αφού ο φίλος του ο Μπόρης του εξήγησε ότι δεν πρέπει να πιστεύει τους Ρώσους γιατί οι Ρώσοι δεν έχουν μπέσα, μιάς κι’ είναι η αυτοκρατορία του κακού, ενώ αντιθέτως αυτοί οι της γηραιάς Αλβιώνος είναι αξιόπιστοι και φιλαλήθεις, όπως άλλωστε έχουν έμπρακτα αποδείξει στην μακραίωνα ιστορία τους. Βέβαια του είπε κι’ άλλα, όταν έκλεισαν πίσω τους την πόρτα και συζήτησαν μονάχοι σαν δυό καλοί φίλοι, μεταξύ Ουϊσκίου και Βότκας, αλλά αυτά κανείς άλλος δεν μπορεί να τα ξέρει, εκτός βεβαίως του Μπόρη, μια και ο Βολοντίμιρ, μάλλον άμαθος στο Ουίσκι, εκών ή άκων, δεν θυμάται πιά, άλλαξε πάραυτα την πριν λίγες ώρες αμετάκλητη απόφασή του και αποφάσισε να συνεχίσει τον πόλεμο.

Κάποιος βέβαια θα ρωτήσει μα ποιός είναι επιτέλους αυτός ο David Arakhamia και τί τούρθε τώρα του παιδιού; Έ, λοιπόν ο Arakhamia είναι ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος »Servant of the People» («Υπηρέτης του Λαού», και καλά) του Βολοντίμιρ και είχε εννοείται λάβει μέρος και αυτός, στις συνομιλίες του Μαρτίου του 2022.

Το τί τούρθε τώρα, είναι πιό δύσκολο να απαντηθεί, μια και δεν μπορούμε να μπούμε στο μυαλό του. Βέβαια κάποιες υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Βλέπετε, ο πόλεμος αρχίζει να μετράει τον δεύτερο χειμώνα του και η Ουκρανία υποφέρει. Χιλιάδες οι νεκροί, κάποια χαμένα εδάφη, κατεστραμμένες υποδομές και οι χειμώνες εκεί πάνω, σκληροί. Παρά τον πακτωλό χρημάτων, μηχανημάτων και όπλων από τις ΗΠΑ κυρίως, αλλά και από τις υπόλοιπες χώρες του ΝΑΤΟ, το τέλος του πολέμου δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Όχι μόνο αυτό, αλλά οι προοπτικές δεν είναι καλές και πιθανότητα για νέες διαπραγματεύσεις δεν υπάρχει καμιά˙ τώρα δεν ενδιαφέρονται οι Ρώσοι!

Η οργή στις οικογένειες των θυμάτων σιγοκαίει και η απελπισία στις οικογένειες των εν ενεργεία στρατιωτών μεγαλώνει. Σιωπηλές πορείες διαμαρτυρίας οργανώνονται στο Κίεβο, από μέλη των οικογενειών των στρατιωτών που πολεμούν ακόμη και ζητούν να δουν τα παιδιά τους. Επόμενο, οι δημοσκοπήσεις να δείχνουν την δημοφιλία του Ζελένσκη να έχει κατέβει στα Τάρταρα! Επόμενο επίσης, ο Ζελένσκη να ακυρώσει τις εκλογές του ερχόμενου Μαρτίου, με την έτοιμη δικαιολογία ότι η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς πολιορκίας, κάτι που δεν είχε περάσει από το μυαλό του μερικούς μήνες πριν!

Σε κάποιο άλλο επεισόδιο, ο Ποροσένκο, βουλευτής τώρα στην αντιπολίτευση, προσπάθησε να κάνει ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό αλλά τον σταμάτησαν στα σύνορα! Η άδειά του είχε ανακληθεί από την κυβέρνηση, διαβάστε Ζελένσκη. Ο έρμος είχε σχεδιάσει να πάει στην Πολωνία να διαπραγματευτεί με τους συνδικαλιστές των Πολωνών φορτηγατζήδων για να σταματήσουν το άτυπο εμπάργκο προϊόντων προς την Ουκρανία˙ μετά θα ταξίδευε στις ΗΠΑ για να τους πείσει ότι τα 60 δις που ενέκριναν φτάνουν μόνο για peanuts και πρέπει να δώσουν και άλλα. Όμως, απ’ ότι αντιλαμβάνεσθε, το ταξίδι του έληξε άδοξα και αυτός δεν θα μετρήσει καθόλου ψηφαλάκια απ’ αυτή του την προσπάθεια.

Μετά από αυτά κάποιοι ψάχνουν για ένα εξιλαστήριο θύμα˙ Και ποιός άλλος μπορεί να γίνει πιό εύκολο θύμα από έναν αποτυχημένο ηθοποιό που έγινε ανέλπιστα ανίκανος πρωθυπουργός και πείσθηκε από έναν επίσης ανίκανο πρωθυπουργό άλλης χώρας να προχωρήσει σε έναν καταστροφικό και αχρείαστο πόλεμο που ρήμαξε την χώρα του;

Μα θα αναρωτηθείτε στο σημείο αυτό, «Μα καλά, οι πολίτες είναι άμοιροι ευθυνών, αφού και αυτοί επέλεξαν έναν ανίκανο να τους εκπροσωπήσει»; Ναι δεν λέω, αλλά ξέρω και κάποιους άλλους σοφούς λαούς που επέλεξαν «περίεργους» πρωθυπουργούς. Εμείς για παράδειγμα επιλέξαμε κάποιον που έλυσε ασκαρδαμυκτί το χρονίζον πρόβλημα με τους Βόρειους γείτονές μας. Εκείνον εννοώ, εκείνον τον Τσ….,Τσ… – Τσάκω ρε κάπελα μια τσικουδιά, να πάει κάτω το όνομα, μην τυχόν και μου ξεφύγει από το στόμα και το ακούσει ο διάολος και μας τον κάτσει πάλι για πρωθυπουργό, έτσι, για να σπάσει πλάκα!

Δημήτρης Κατελούζος

2 Δεκεμβρίου 2023

Υστερόγραφο 1 : Επίσης χρήσιμο να θυμηθούμε, εκτός του Schroeder και τους άλλους έξη μαρτυριάρηδες. Αυτοί ήταν οι εξής:

• Ο ίδιος ο Βολοντίμιρ σε μια συνέντευξη στην Ukrainska Pravda, από την πόλη Bucha αμέσως μετά την υποχώρηση των Ρώσων από το Κίεβο.
• Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Sergei Lavrov στον ΟΗΕ στις 23 Σεπτεμβρίου 2022, στον λόγο του με τίτλο “Empire of Lies” ανέφερε ότι είχαν καταλήξει σε συμφωνία, αλλά μετά από πιέσεις από την Δύση, η Ουκρανία υπανεχώρησε (προς τιμήν του, δεν ανέφερε τον Τζόνσον ονομαστικά).
• Ο Πρόεδρος της Ρωσίας Vladimir Putin επιβεβαίωσε τα λεγόμενα του Lavrov, φέτος τον Ιούνιο.
• Ο πρώην Πρωθυπουργός του Ισραήλ Naftali Bennett το έχει επίσης επιβεβαιώσει σε συνέντευξή του στο YouTube φέτος τον Φεβρουάριο. Ο Bennett, ο οποίος ήταν επίσης παρών στις διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη, φαίνεται να λέει για τους συμμάχους : “Basically, yes. They blocked it, and I thought they were wrong.”.
• Ο επίσης παρών στις διαπραγματεύσεις Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας ο γνωστός μας Mevlut Cavusoglu, ανέφερε επίσης στον Τουρκικό Τύπο στις 20 Μαρτίου 2022 ότι η συμφωνία έχει σχεδόν κλείσει (Αναφορά στο Al Jazeera ).
• Τέλος η Σύμβουλος Εξωτερικής Πολιτικής των ΗΠΑ, η Fiona Hill, η οποία όμως είναι η μόνη που δεν ήταν παρούσα, ανέφερε το γεγονός σε άρθρο της που έγραψε στο Foreign Affairs τον Αύγουστο του 2022, συμπληρώνοντας ότι ήταν μετά την επίσκεψη του Τζόνσον στο Κίεβο, έτσι αόριστα, που η συμφωνία απορρίφθηκε.

Υστερόγραφο 2 : Γενικώς τα πράγματα στην Ουκρανία δεν πάνε καλά. Μεγάλη γκρίνια έχει πέσει. Ο Βολοντίμιρ δεν επικοινωνεί με τον αρχιστράτηγό του Valery Zaluzhny αλλά τον έχει υπερκεράσει και μιλά με τους υφισταμένους του!……….. «Υπάρχει η εντύπωση ότι ο Ζελένσκι έχει χωρίσει τις Ένοπλες Δυνάμεις σε δύο ομάδες: την «καλή» που διοικείται από τον Σίρσκι, και την «κακή» που υποτάσσεται στον Ζαλούζνι», σημειώνει η Ukrainska Pravda, επικαλούμενη πηγές από τον στενό κύκλο του Ουκρανού αρχιστράτηγου. Πρόσφατα, ο Ζελένσκι απέλυσε τον επικεφαλής των Ειδικών Δυνάμεων, Βίκτορ Χορένκο, χωρίς να ενημερώσει τον Ζαλούζνι ή τον ίδιο τον Χορένκο. Τις ίδιες μέρες, ο έμπιστος σύμβουλος του Ζαλούζνι, Γκενάντι Χαστιάκιοφ σκοτώθηκε στα γενέθλιά του, με μια βόμβα να σκάει ανάμεσα στα δώρα!» https://www.naftemporiki.gr/kosmos/1543891/oykrania-teleionoyn-ton-proedro-zelenski/ και https://www.washingtonpost.com/world/2023/11/08/ukraine-zelensky-zaluzhny-russia-war/ Αφήστε που κυκλοφορούν πληροφορίες πως ο Ουκρανός αρχιστράτηγος Valery Zaluzhny διαπραγματεύεται κρυφά με τον Ρώσο ομόλογό του Valery Gerasimov, κατάπαυση του πυρός, παραμερίζοντας τον Ζελενσκι!!!! https://www.olympia.gr/…/plirofories-pos-o-oykranos…/

Στη Βαβυλώνα ήτανε, θαρρώ, που σε πρωτόδα,

τη μέρα που ο Χαμουραμπής στέφθηκε βασιληάς…

σκυμμένη ήσουν και μιλούσες στον Ευφράτη.

Μ’ αισθάνθηκες, δεν μ’ άκουσες που ήρθα.

Εσήκωσες το βλέμμα και με κοίταξες˙ ξαφνιάστηκα.

Μάγισσα ήσουνα λοιπόν, πούκλεψες με τα μάτια σου το χρώμα του νερού;

σε μιά στιγμή το κράτησες δικό σου

και το ποτάμι άφησες γυμνό

να δείχνει ντροπιασμένο

το λασπωμένο του νερό.

«Είσθ’ Έλληνας;» με ρώτησες, και σε θυμήθηκα˙

το βλέμμα αυτό το παιδικό το είχα ξαναδεί.

Η κόρη εσύ δεν ήσουνα, του Άτλαντα που πνίγηκε στο τέταρτο νησί;

εκείνου που αψήφησε του Ήλιου την οργή

κι’ ο Απόλλωνας τον γκρέμισε στα Τάρταρα;

(Εφτά χιλιάδες χρόνια πριν!)

Η σκλάβα εσύ δεν ήσουνα που Φοίνικες πουλήσανε στο Βασιληά της Κίνας,

τη νύχτα που γεννήθηκε

ο Πολικός Αστέρας;

Στης Κύπρου το νησί ιέρεια, δυό οβολούς σ’ ακούμπησα στα γόνατα˙

και μας τραγούδησ’ η Σαπφώ,

στη Μυτιλήνη …………

………………………..

Στου Μισσισσίπη το νερό πηδούν οι σολομοί

κι’ οι Ινδιάνοι που ψαρεύουνε στην όχθη,

σωπαίνουν κι’ αφουγκράζονται˙ ακούνε τον καιρό…

Του Χαρικέην την οργή, φοβούνται.

Κι’ αν τους ρωτήσεις θα σου πουν:

«Εκείνης είν’ ο στεναγμός˙ – τα δάκρυα˙

αυτής π’ άρπαξε ο δαίμονας με τ’ ασημιά φτερά˙

την πήρε και την έκρυψε μέσα στο μαύρο σύννεφο …»

……………………………………..

Πάνε, χιλιάδες χρόνια τώρα.

Δημήτρης Κατελούζος

Μάϊος του 1980

Παρουσιαστήκαμε στην Μονάδα της Λευκάδας, (το επίσημο όνομά της τότε ήταν 4η ΜΚΕΠ) στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1970. Είμαστε δύο, εγώ και ο συμμαθητής μου ο Χρήστος Ντάσης, που τελικά μετατέθηκε και πάλι τον Νοέμβριο με τελικό προορισμό το αεροδρόμιο του Αράξου. Η τοποθέτησή μας για λόγους που δεν κατάλαβα ποτέ, ήταν εσπευσμένη˙ μέχρι να καταλάβουμε ότι φτάσαμε στην 142 ΠΑΕ (Πτέρυγα Αεροπορικού Ελέγχου), βρεθήκαμε με Φύλλο Πορείας για Λευκάδα.

Τότε στην 4η ΜΚΕΠ, σαν Αξιωματικός ΤΗ υπηρετούσε ο Επισμηναγός Στέλιος Καραγιώργης προελεύσεως Σιβιτανιδείου, από τους καλύτερους ηλεκτρονικούς που γνώρισα στην ΠΑ, ευγενής στο έπακρο και εξαίρετος άνθρωπος. Ότι ξέρω για την μεθοδολογία εντοπισμού βλαβών στα ηλεκτρονικά το έμαθα από εκείνον! Ο Καραγιώργης τον προηγούμενο χρόνο, χωρίς να το έχω φυσικά υπόψη μου, ζητούσε επίμονα από την 142 ΠΑΕ ένα βοηθό και ξαφνικά εμφανίζονται απ’ το πουθενά δύο νέοι Ανθυποσμηναγοί και μάλιστα της ΣΜΑ! Η χαρά του δεν περιγραφόταν! Αποφάσισε ότι εγώ θα αναλάμβανα τα RADAR και ο Ντάσης τις επικοινωνίες˙ με φώναξε λοιπόν κάποια στιγμή στο γραφείο του και μου είπε: “Αύριο κύριε Ανθυποσμηναγέ να έλθετε με μπαραθέα για να αναλάβετε επίσημα τα καθήκοντά σας”. Μπαραθέα; γιατί όχι! Από την Σχολή ερχόμαστε, φυσιολογικό μου φάνηκε!

Μιά και δυό λοιπόν την επομένη, φόρεσα την στολή μου και ανέβηκα στη Μονάδα. Την προβλεπόμενη ώρα πήγα στο γραφείο του όπως μου είχε πει, και ανεβήκαμε μαζί στην κορυφή. Στο συνεργείο των RADAR είχε διατάξει να βρίσκονται όλοι όσοι δεν εμπλέκονταν με βάρδιες και υπηρεσίες˙ τους βρήκαμε να μας περιμένουν σε παράταξη “εφ’ ενός ζυγού”!

Ο Καραγιώργης περιχαρής και ευγενέστατος, βγάζει με κάθε επισημότητα ένα λογύδριο προς τους παρευρισκομένους, τους εξηγεί ποιός είμαι και τί θέση αναλαμβάνω και ξεκινά να μου παρουσιάζει το προσωπικό αρχίζοντας από τον αρχαιότερο Ανθυπασπιστή: Στρατιωτικός χαιρετισμός, αναφορά ονόματος, χαίρω πολύ, χειραψία κλπ. Μέχρι να φτάσω στο μέσον της παράταξης με είχε συνεπάρει η ρουτίνα της επανάληψης! Στο τέλος της γραμμής, προσέχω με την άκρη του ματιού μου, ότι στέκεται ένας Σμηνίας, αδύνατος και “ψαρωμένος”, που ρίχνει κλεφτές ματιές προς τη μεριά μας. Σιγά-σιγά φτάνουμε και σ’ αυτόν, χωρίς να έχω αντιληφθεί τίποτα παράξενο. Ο Σμηνίας ξεκινά να αναφέρεται αλλά πριν προλάβει να πει το όνομά του, ακούω βροντερή φωνή από τα αριστερά μου:

“ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΥΤΟΟΟΟΟΟΝ;;;” Καταλαβαίνω ότι ο Καραγιώργης απευθύνεται σε μένα! Γυρίζω και τον βλέπω κατακόκκινο, η μύτη του να ακουμπά στην δικιά μου, η φωνή του μπουμπουνητό στ’ αυτιά μου, δείχνει με το δάκτυλο τον Σμηνία και ο πληθυντικός έχει πάει περίπατο!

“Μμμμμάλιστα;;;;” ψελλίζω χωρίς να μπορώ να καταλάβω τί έχει πάει λάθος!

“Έξω!” απευθύνεται προς τον Σμηνία.

“Μα …” ξεκινάει αυτός.

“ΕΞΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!” ο Καραγιώργης! Ο Σμηνίας πηγαίνει σχεδόν τρέχοντας προς την πόρτα˙ εκεί κοντοστέκεται.

“ΕΕΕΕΕΞΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!” ο Σμηνίας εξαφανίζεται.

Η τελετή έχει τελειώσει άδοξα˙ το προσωπικό έχει διασπαστεί σε μικρές ομάδες και με δυσκολία κρατάει τα γέλια του. Ο προϊστάμενος έχει ακουμπήσει σε ένα πάγκο, βαριανασαίνει, κόκκινος σαν παντζάρι. Μοιάζει να παθαίνει αποπληξία. Απλώνω το χέρι μου και αρπάζω έναν επισμηνία που περνάει μπροστά μου εκείνη τη στιγμή, από το μανίκι: “Γρήγορα ένα ποτήρι νερό” του λέω. Το νερό έρχεται, το προσφέρω στον προϊστάμενο. Έχει ανακτήσει την αναπνοή του κι’ έχει αρχίσει να βρίσκει το χρώμα του. “Όχι σας ευχαριστώ” μου λέει. Ο πληθυντικός έχει επανέλθει το ίδιο ξαφνικά όπως είχε φύγει! “Εξ άλλου πρέπει να πάω στο γραφείο! Πρέπει να δω και την αλληλογραφία!”. Φεύγει σαν κυνηγημένος.

Εγώ γυρίζω και προσπαθώ να πιάσω κουβέντα με όσους έχουν απομείνει, αλλά κάθε που πλησιάζω μία ομάδα, εκείνη διαλύεται και τα μέλη της σκορπίζουν και παριστάνουν τους πολύ απασχολημένους. Παρατηρώ τρία άτομα ενδιαφέροντα σε μια γωνία του πάγκου και πλησιάζω με τρόπο ώστε να τους αποκόψω κάθε οδό διαφυγής:

“Γειά σας παιδιά” τους λέω. “Ποιός είναι εκείνος ο Σμηνίας;”.

“Ά δεν ξέρετε το Φουρτούνα;” αντιδρά ο Επισμηνίας ο Δημήτρης (Ψιλογιάννης), το “πειραχτήρι” της παρέας.

“Φουρτούνας είναι το επίθετό του;” ρωτώ. Ο Ανθυπασπιστής ο Τάκης (Μάμαλης) προσπαθεί να αποφύγει καμιά “στραβή” και προλαβαίνει:

“Όχι, παρατσούκλι! Ο κύριος προϊστάμενος του έχει απαγορεύσει να μπαίνει στο συνεργείο!”

“Και γιατί, παρακαλώ;”

“Κάποιο μηχάνημα πείραξε και το χάλασε!” απαντά ο Αρχισμηνίας Γιώργης (Κοκκώνης) , ο επιλεγόμενος και “αετός”, όπως έμαθα αργότερα. Βαρύς και λιγόλογος, το παρατσούκλι του το κόλλησαν γιατί αγαπούσε να χορεύει ζεϊμπέκικο! Ο Δημήτρης το “πειραχτήρι” δεν κρατιέται:

“Τί κάποιο μηχάνημα! Ότι πιάνει, μαντάρα το κάνει! – χρυσάφι του δίνεις, στάχτη γίνεται!” και όλο το συνεργείο ξεσπά στα γέλια!

“Ελάτε, ελάτε, μην υπερβάλετε!”, “Πείτε μου που θα τον βρω;”

“Στην Διαχείριση Επισκευασίμων αριστερά στο διάδρομο, δεύτερη πόρτα δεξιά” απαντά ο “αετός”.

“Του έχει απαγορεύσει να βγαίνει από ‘κεί μέσα!” επιμένει ο Δημήτρης με ένα σατανικό υπομειδίαμα!

Τους αφήνω και φεύγω˙ βρίσκω την αποθήκη και κοιτάζω μέσα. Η αποθήκη δεν είναι πάνω από οκτώ τετραγωνικά, ράφια παντού, ένας στενός διάδρομος στη μέση και ο Σμηνίας καθισμένος σε μιά καρέκλα, συμπληρώνει μιά φόρμα στα γόνατά του. Με το που με βλέπει πετάγεται όρθιος σε στάση προσοχής, φανερά ταραγμένος. Του λέω να ηρεμήσει και του πιάνω την κουβέντα για να χαλαρώσει. Μου δίνει την καρέκλα και τραβάει μιά κούτα και κάθεται. Για να ηρεμήσει, τον βάζω να μου εξηγήσει τις διαδικασίες και την οργάνωση της αποθήκης˙ ποιές φόρμες χρησιμοποιεί, που βάζει το καθετί, πόσο χρόνο μένουν στην αποθήκη οι συσκευές, τί κάνει αν είναι μεγάλες. Κάποια στιγμή που φαντάζομαι ότι έχει χαλαρώσει αρκετά, του κάνω τη δύσκολη ερώτηση: “Τί του έκανες του προϊσταμένου και σε έχει στην μπούκα;”. Τίποτα”, μου λέει! “Είχε αφήσει ένα μηχάνημα στον πάγκο και εγώ νόμιζα ότι ήταν επισκευάσιμο και το άνοιξα για να δω τί έχει! Εκείνος μόλις το είχε επισκευάσει και θύμωσε… Τίποτα δεν έκανα!”.

Όση ώρα μου μιλάει κοιτάζω τα ράφια. Τυχαία το μάτι μου πέφτει σε έναν μεγάλο μετασχηματιστή από αυτούς που είναι ερμητικά κλειστοί. Μου φαίνεται παράξενο που βρίσκεται στην αποθήκη των επισκευασίμων και τον παίρνω στα χέρια μου. “Γιατί είναι εδώ ο μετασχηματιστής;” τον ρωτώ. “Βραχυκύκλωσε!” μου απαντά. “Και πως το κατάλαβαν;” επιμένω. “Δεν ξέρω” μου λέει, “Έσκασε!”. Εκείνη τη στιγμή το μάτι μου τραβά μιά γυαλάδα πάνω στο μετασχηματιστή, κοιτάζω από κοντά και βλέπω μια τρύπα μεγάλη όση ένας ηλιόσπορος! “Και τί είναι αυτό;” ρωτάω. “Είναι το σκάσιμο” μου απαντά. Το κοιτάζω από πιό κοντά: “Μα αυτό έχει γίνει με σιδηροπρίονο! Τί σκάσιμο!” ξεσπάω. “Μμμμάλιστα!”˙ σηκώνεται προσοχή. “Εγώ το έκανα!” αποκρίνεται. “Και γιατί το έκανες εσύ παρακαλώ;” ξαναρωτώ. “Ήθελα να δω αν έχει μέσα λάδι!” απαντά! – ήταν και ειλικρινής! “Έ μα εσύ δεν τρώγεσαι!” του λέω, μην ξέροντας αν πρέπει να βάλω τις φωνές ή να ξεσπάσω σε γέλια! Αφήνω τον μετασχηματιστή και κάνω να φύγω. Καθώς ανοίγω την πόρτα με σταματάει η φωνή του: “Όμως ξέρετε…” γυρίζω και βλέπω το μάτι του να γυαλίζει από ενθουσιασμό! Συνεχίζει: “…τελικά πράγματι είχε λάδι μέσα!”. Κλείνω μαλακά την πόρτα πίσω μου και βγαίνω στον διάδρομο˙ αρχίζω να γελάω μόνος μου, σαν τον τρελό! Ένας Αρχισμηνίας της βάρδιας που περνά εκείνη την στιγμή, με κοιτάζει περίεργα.

Αυτός ήταν ο Μήτσος: εξαίρετος τεχνικός αλλά φοβερά περίεργος! Αν εύρισκε ένα μηχάνημα άγνωστο γι’ αυτόν, θα το διέλυε για να μάθει πως δουλεύει! Το παρατσούκλι του το είχε «κολλήσει» ένας Ιταλός μηχανικός μιας εταιρείας˙ ο Μήτσος ανακάλυψε τί έφταιγε σε μια βλάβη του FPS-88 που τους είχε προβληματίσει πολύ και ο Ιταλός θεώρησε ότι το είχε βρει στην τύχη! Δεν μπορούσε να πιστέψει πως ένα άπειρο παιδί μπόρεσε να βρει την βλάβη που είχε ταλαιπωρήσει μέρες τους πιό πεπειραμένους. Τον είπε λοιπόν «fortuna», αλλά τα πειραχτήρια στο Συνεργείο το έκαναν εν ριπή οφθαλμού «Φουρτούνα»!

Στην Αεροπορία ο Μήτσος επισκεύασε πάμπολλα μηχανήματα, χάλασε και μερικά! Η μοίρα το θέλησε να συνεργαστούμε για πολλά χρόνια, σε διάφορες Μονάδες. Πάντα τον είχα στο νου μου: αν υπήρχε ένα μηχάνημα που φανταζόμουν ότι δεν το ήξερε έτρεχα να του εξηγήσω πως δουλεύει πριν προλάβει να το ξεμοναχιάσει! Αργότερα, απόστρατος πιά, μην βρίσκοντας άλλα μηχανήματα διαθέσιμα για να τα ξεψαχνίσει, πήρε τα βουνά της Κρήτης, και τις ξάστερες νύχτες μπορεί να τον βρείτε ακόμη με ένα τηλεσκόπιο να κοιτάζει τον ουρανό. Προσπαθεί να μάθει πως κινούνται τα άστρα και πως δουλεύουν οι γαλαξίες…

Δημήτρης Κατελούζος

Σεπτέμβριος 2023

Ο K2–18b είναι ένας εξωπλανήτης που περιστρέφεται γύρω από τον ερυθρό νάνο K2–18 που βρίσκεται 124 έτη φωτός μακριά από τη Γη.
Ανήκει στους πλανήτες που έχουν ονομαστεί «Υκεάνιοι» από το Υδρογόνο και Ωκεανός και είναι μικρότεροι από τον Κρόνο και μεγαλύτεροι από την Γη. Οι πλανήτες αυτοί περιέχουν ατμόσφαιρες πλούσιες σε υδρογόνο και δυνητικά μπορούν να υποστηρίξουν τεράστιους ωκεανούς υγρού νερού, καθιστώντας αυτούς τους υποθετικούς προς το παρόν κόσμους πιθανούς υποψήφιους στην αναζήτηση εξωγήινης ζωής. Υπάρχουν μάλιστα εκτιμήσεις ότι οι πλανήτες αυτοί είναι πολύ κοινοί στο Σύμπαν.
Εδώ η συνέντευξη :
https://www.astronio.gr/sinenteuksi-savvas-konstantinou-k2-18b/

Πριν λίγους μήνες, είχα αναφερθεί περιληπτικά στην επιστημονική διαδικασία. Κάποια από τα συμπεράσματα ήταν ότι:

1. Η επιστημονική αλήθεια είναι μάλλον ένα άπιαστο όνειρο (ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΕΙΔΑ! του Σωκράτη).
2. Ακριβώς γι’ αυτό, η εισήγηση του φιλόσοφου KARL POPPER (που γενικά ακολουθείται σήμερα) ήταν ότι κάθε Υπόθεση ή Θεωρία πρέπει να εξετάζεται συνεχώς και εξαντλητικά για τυχόν ασυνέπειες με πειράματα και παρατήρηση.

Παρεμπιπτόντως είχα γράψει επίσης, ότι η θεωρία του Big Bang έχει αμφισβητηθεί έντονα και θα είχε ήδη αντικατασταθεί από άλλη, … αν μια καλύτερη “άλλη” είχε προταθεί

https://wordpress.com/post/kokkiniklostidemeni.com/542

Η αλήθεια είναι ότι η Κοσμολογία σαν επιστήμη, είναι κάπως αδικημένη, γιατί, οι μόνες πληροφορίες που οι Κοσμολόγοι μπορούν να συγκεντρώσουν και αναλύσουν είναι εκείνες που φτάνουν στην γη από το διάστημα σε μορφή ακτινοβολίας, είτε ηλεκτρομαγνητικής (σε όλο σχεδόν το φάσμα, από Ραδιοκύματα μέχρι ακτίνες “γ”), είτε σωματιδιακής (μιόνια, νετρίνα κλπ), είτε ακόμη, τελευταία, από βαρυτικά κύματα. Είναι λοιπόν φανερό ότι με αυτού του είδους την έμμεση πληροφόρηση οι θεωρίες θα τίθενται συνεχώς υπό αμφισβήτηση.

Ένα βασικό ερώτημα, που δεν έχει απαντηθεί ικανοποιητικά μέχρι σήμερα, είναι το κατά πόσον το Σύμπαν είναι ΙΣΟΤΡΟΠΟ, παρουσιάζει δηλαδή ομοιομορφία στην κατανομή μάζας και ενέργειας προς όλες της κατευθύνσεις και μέχρι ποιές κλίμακες!

Το ερώτημα είναι καίριο γιατί στην υπόθεση ότι το Σύμπαν είναι ισότροπο στηρίζεται η θεωρία του Big Bang, η ύπαρξη ή μη της “σκοτεινής ύλης” και της “σκοτεινής ενέργειας”, αλλά και οι υποθέσεις για το μέλλον του Σύμπαντος και την τελική του καταστροφή. Συγκεκριμένα:

1. Η θεωρία του Big Bang στηρίζεται στην (αστήριχτη) υπόθεση του “Πληθωρισμού”, αλλιώς θα είχε ήδη καταπέσει. Ο “Πληθωρισμός” είναι μια υποτιθέμενη, εκρηκτική, αύξηση των διαστάσεων του Σύμπαντος, από άγνωστη αιτία και στη βάση άγνωστων νόμων της φυσικής για να δικαιολογηθεί τόσο η ηλικία όσο κυρίως η ισοτροπία του Σύμπαντος.
2. Η σκοτεινή ενέργεια και η σκοτεινή ύλη είναι προσπάθειες για να εξηγηθεί η φαινομένη επιταχυνόμενη απομάκρυνση των γαλαξιών μεταξύ τους αλλά και η “περίεργη” κίνηση των γαλαξιών γύρω από τον εαυτό τους. Αυτά εξαρτώνται από τον βαθμό ισοτροπίας του Σύμπαντος και προϊδεάζουν για την τελική του κατάληξη.

Από χρόνια έχει ξεσπάσει μια διαμάχη γύρω από το φαινόμενο ότι οι γαλαξίες είναι διατεταγμένοι σε συγκεκριμένες νηματοειδείς δομές, μοιάζουν δηλαδή σαν να είναι δεμένοι ο ένας πίσω από τον άλλο με μια αόρατη κλωστή, σαν κομπολόγια στο διάστημα! Για μερικούς επιστήμονες και μόνο αυτό σημαίνει ότι η υπόθεση της ισοτροπίας έχει πάει περίπατο! Άλλοι πάλι διαφωνούν και προσπαθούν να διατηρήσουν το υπάρχον οικοδόμημα, υποστηρίζοντας ότι το Σύμπαν είναι ισότροπο μεν, αλλά σε μεγαλύτερες κλίμακες!

Ενώ λοιπόν η διαμάχη για τις νηματοειδείς διατάξεις δεν έχει κοπάσει, νά σου εμφανίζονται και άλλες περίεργες παρατηρήσεις! Ακόμη μεγαλύτερες διατάξεις γαλαξιών και περίεργες μετακινήσεις!

Ανακαλύφθηκε λοιπόν μία τεράστια διάταξη γαλαξιών σε σχήμα τόξου, πίσω από τον αστερισμό του Βοώτη, που αν ήταν ορατή με γυμνό μάτι θα χρειάζονταν 20 πανσέληνοι για να την κρύψουν! Η συγκέντρωση καλύπτει μια περιοχή κάπου 3,3 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ έτη φωτός και παρουσιάστηκε τον Ιούνιο του 2021, στην American Astronomical Society, από την αστρονόμο Alexia Lopez. Η Alexia Lopez ηγείτο ομάδος στο Πανεπιστήμιο του Central Lancashire όπου εντόπισαν το υπόψη τόξο.

Η ανακάλυψη παρέχει “πολεμοφόδια” στην θεωρία του “Ηλεκτρικού Σύμπαντος”, θεωρία που υποστηρίζει ότι ο ηλεκτρισμός και όχι η βαρύτητα είναι η άρχουσα δύναμη στο Σύμπαν. Σύμφωνα με αυτή την θεωρία τεράστιοι “ποταμοί” πλάσματος κυλούν καλύπτοντας ολόκληρο το Σύμπαν, σχηματίζοντας ηλεκτρικά κυκλώματα (Birkeland Currents), δημιουργώντας και καθοδηγώντας τους γαλαξίες και ταξινομώντας τους στις παρατηρούμενες νηματοειδείς διατάξεις.

Δημήτριος Κατελούζος

Σεπτέμβριος 2023

Ο Σεπτέμβριος του 1984 με βρήκε στο επιτελείο του AIRSOUTH στη “Bella Napoule”! Καλά – καλά δεν είχα προλάβει να εγκλιματιστώ και να ενημερωθώ για τα καθήκοντά μου και χρειάστηκε να ετοιμάσω ένα επίσημο έγγραφο. Έγραψα λοιπόν το έγγραφο στο πρόχειρο, το χτένισα τρεις, τέσσερις φορές και το έδωσα στην γραμματεία του προϊσταμένου μου Διευθυντού ΤΗ για δακτυλογράφηση. Η διαδικασία που ακολουθούσαν, ήταν ότι το έγγραφο έπρεπε να είναι δακτυλογραφημένο πριν να ξεκινήσει την γύρα του για υπογραφές.

Την επομένη, ο Αμερικανός ΄Αρχισμηνίας που εκτελούσε χρέη Γραμματείας, μου στέλνει το δακτυλογραφημένο έγγραφο και μένω άναυδος. Το έγγραφο ήταν τόσο αλλαγμένο που με δυσκολία το αναγνώρισα. Τρέχω στον Γραμματέα να μάθω τί συμβαίνει. Του ζητώ να δω το χειρόγραφο. Μου το δείχνει με τα χίλια ζόρια και το βλέπω μουτζουρωμένο, διορθωμένο με κόκκινο μελάνι. Απαιτώ να μάθω ποιός το διόρθωσε. Μου απαντά με ύφος χιλίων καρδιναλίων (Αμερικανός γαρ), ότι αυτός ο ίδιος το είχε διορθώσει. Αρχίζω να εκνευρίζομαι. Τον ρωτώ με ποιό δικαίωμα το διόρθωσε. Μου απαντά ότι είναι εντολή του προϊσταμένου να διορθώνει τα έγγραφα όλων όσων η αγγλική δεν είναι η μητρική τους γλώσσα και ότι ορθώς το διόρθωσε γιατί ήταν γεμάτο λάθη. Το ύφος του υπερφίαλο. Γίνομαι έξαλλος. Ξεκινώ ζητώντας του να σταθεί προσοχή γιατί απευθύνεται σε αρχαιότερο αξιωματικό. Συμμορφώνεται με δυσκολία, μόνο και μόνο γιατί αντιλαμβάνεται ότι έχω αγριέψει, πράγμα που ως φαίνεται στο NATO του συμβαίνει για πρώτη φορά! Παίρνω το διορθωμένο χειρόγραφο και του το κολλάω στο πρόσωπο. Βάλθηκα να του κάνω μάθημα γραμματικής, συντακτικού και νοήματος. Με άκουγε αποσβολωμένος.

Όταν τελείωσα, του δήλωσα, χωρίς να δέχομαι αντίρρηση, ότι έπρεπε να δακτυλογραφήσει το έγγραφο ακριβώς όπως του το είχα δώσει και κατέληξα λέγοντάς του ότι άσχετα με το τί διαταγές είχε από τον προϊστάμενο, τα δικά μου τα έγγραφα δεν θα τα διόρθωνε ποτέ πιά. Γυρίζοντας να φύγω, είδα στο διπλανό γραφείο έναν ισόβαθμό μου Ιταλό Επισμηναγό να προσπαθεί να κρύψει τα γέλια του πίσω από μια ντουλάπα. Δεν έδωσα σημασία και το εξέλαβα σαν ικανοποίησή του για τις παρατηρήσεις που έκανα στον Αρχισμηνία. Φαντάστηκα ότι ο Γραμματέας θα είχε κάνει δύσκολη τη ζωή και σε άλλους επιτελείς και έφυγα χωρίς να δώσω συνέχεια˙ ήμουν εξάλλου πολύ εκνευρισμένος για άλλες συζητήσεις.

Το επόμενο ακριβώς Σάββατο γινόταν μια εκδήλωση αποχαιρετισμού κάποιου υψηλόβαθμου Άγγλου αξιωματικού. Η εκδήλωση ήταν αρκετά επίσημη με “Dress Code” μπαραθέα και μετά συζύγων. Μας οδήγησαν σε ένα τραπέζι όπου διαπίστωσα ότι απέναντί μου καθόταν ο Ιταλός Επισμηναγός που πριν μερικές μέρες τον είδα σκασμένο στα γέλια, με την γυναίκα του. Χαιρετηθήκαμε τυπικά και αρχίσαμε να παρακολουθούμε τους λόγους αποχαιρετισμού, που ξεκίνησαν από τον AIRSOUTH. Ήρθε η σειρά για δευτερολογία του αποχωρούντος Εγγλέζου, ο οποίος, με το φλέγμα της φυλής του, ξεκίνησε λέγοντας επί λέξει:

“Dear fellow Americans… (αναμονή με σημασία) … that a different history unite us … (πάλι αναμονή) … and a common language divide us !!!!!”

Το ακροατήριο ξέσπασε σε τρανταχτά γέλια! Αυτός που γελούσε περισσότερο στο τραπέζι μας ήταν ο Ιταλός απέναντί μου! Τον κοιτούσα και με παρέσυρε στο τρελό του γέλιο! Κάποια στιγμή έσκυψε προς το μέρος μου και πνιχτά, μέσα από τα ασυγκράτητα γέλια του μου είπε στα Ιταλικά, “Non ho capito un accidente!”, (σε ελεύθερη μετάφραση “δεν κατάλαβα Χριστό!”)!

Ο Marcello (γιατί αυτό ήταν το όνομά του) και η γυναίκα του η Anna, ήταν ευγενείς και ευχάριστοι άνθρωποι. Ο Marcello ειδικά, είχε εκείνη την Ιταλική φινέτσα που βρίσκεις στις παλιές οικογένειες των ιστορικών πόλεων της γείτονος. Ήταν πνευματώδης και ανεξάντλητος. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι δεν ήξερε καθόλου Αγγλικά και δέχτηκε την θέση γιατί κάποιος προϊστάμενός του τον είχε διαβεβαιώσει ότι τα Αγγλικά δεν θα του χρειάζονταν, μια και η δουλειά του ήταν να εξασφαλίζει τηλεφωνικές γραμμές για το NATO από την Ιταλική TELECOM. Η αλήθεια είναι ότι μισούσε τα αγγλικά και οτιδήποτε του τα θύμιζε. Αυτός ήταν και ο λόγος που ικανοποιήθηκε από την συμπεριφορά μου προς τον Αμερικανό Γραμματέα! Είχα κάνει μάθημα Αγγλικών σε έναν Αμερικανό. Αυτό του έφτασε για να γίνω ο “ήρωάς” του!

Τα αγγλικά του όπως είπα, ήταν χάλια, αλλά κάπως έπρεπε να συνεννοούμαστε. Βάλθηκε λοιπόν να μου μάθει Ιταλικά και αποδείχτηκε καλός δάσκαλος. Γίναμε φίλοι. Προθυμοποιήθηκε να με ξεναγήσει στα μέρη που μόνο οι ντόπιοι ήξεραν. Ένα από τα πρώτα πράγματα που θέλησε να μου δείξει, ήταν η ιεροτελεστία του ιταλικού καφέ. Καθήσαμε αρκετές φορές και διασκεδάσαμε παρακολουθώντας τους Ιταλούς να περιμένουν, νωρίς το πρωί, έξω από τα καφέ-μπαρ, δήθεν αδιάφοροι, ακουμπισμένοι στον τοίχο, διαβάζοντας τάχα εφημερίδα˙ περιμένοντας στην ουσία να μπει πριν από αυτούς κάποιο “θύμα”, που θα ήταν πράγματι βιαστικός, ώστε να “φύγει” με τον πρώτο καφέ, η μεταλλική γεύση της καφετιέρας˙ και μετά, στοιχίζονταν βιαστικοί στη σειρά περιμένοντας στην τσίτα τον δικό τους καφέ˙ καθένας που σερβιριζόταν, έπαιρνε τον espresso του και τον κατέβαζε “άσπρο πάτο”, σαν να έπινε το χάπι του. Παρακολουθούσαμε την διαδικασία σκασμένοι στα γέλια.

Του έμαθα με την σειρά μου την ιεροτελεστία του ελληνικού καφέ. Καθήσαμε με τις ώρες σε κάποιο τραπεζάκι συζητώντας γύρω από μια κούπα καφέ κι ένα τσιγάρο. Η δική μας προσέγγιση του φάνηκε πιό λογική, πιό ανθρώπινη. Ένα μόνο δεν μπορούσε να χωνέψει: Τον ντελβέ! Τον θεωρούσε αηδιαστικό και τον αποκαλούσε “muddd” στα αγγλικά, τονίζοντας και τραβώντας το “d” με μιά αστεία προφορά. Τελικά συμφωνήσαμε ότι το ορθότερο ήταν να πίνουμε συνδυαστικά espresso, αλλά με τον ελληνικό τρόπο!

Γίναμε αχώριστοι. Τόσο που τα Σαββατοκύριακα πηγαίναμε οικογενειακά ταξίδια στα περίχωρα της Νάπολης, στο Pozzuoli, στην Πομποιία και βέβαια στην Ischia, στα θερμά λουτρά, γιατί πίστευε ότι οι Θέρμες κάνουν καλό στην υγεία!

Τα Χριστούγεννα του 1984 τα γιορτάσαμε στο σπίτι της Anna, στην Piazza Leonardo στην Avvocata, δίπλα στο Vomero. Να σημειώσω εδώ, για όσους δεν γνωρίζουν, ότι στην Ιταλία η γιορτή των παιδιών είναι τα Θεοφάνεια. Το βράδυ των Θεοφανείων είναι που η καλή γριά Befana (μάλλον από παραφθορά του Epifania = Θεοφάνεια) δίνει τα δώρα στα παιδιά. Εκείνη τη χρονιά, η οικογένεια του Marcello αυτοσχεδίασε και τα παιδιά μας πήραν τα δώρα τους από τον Άη-Βασίλη την ημέρα των Χριστουγέννων. Τον ρόλο του Άη-Βασίλη τον έπαιξε με μεγάλη επιτυχία ο νεαρός Gianfranco Siani, ένα γλυκό παιδί εικοσιπέντε χρονών, δημοσιογράφος, με σπουδές κοινωνιολογίας, ελαφρώς επαναστάτης (αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία). Ήταν τέτοια η επιτυχία της μεταμφίεσης, που ο γιός μου, στα έξη τότε, ο τέλειος “άπιστος Θωμάς”, το πίστεψε και προσπαθούσε να καταλάβει όλη νύχτα πως είναι δυνατόν ο Άγιος Βασίλης να μιλάει ελληνικά στην Ελλάδα και ιταλικά στην Ιταλία! Ο Άγιος μοίρασε με κάθε επισημότητα τα δώρα του και έπιασε κουβέντα με τα παιδιά. Τα δικά μου, την Ελένη και τον Γιάννη και τα παιδιά των Marinelli, την Monica, τον Marco και την αγαπημένη του πατέρα της, την γλυκιά δίχρονη Maria-Claudia.

Με τον Marcello πήγαμε σε πολλές ΝΑΤΟϊκές επιθεωρήσεις μαζί και συζητήσαμε επί ώρες για τα ελληνοτουρκικά˙ στην αρχή δεν συμφωνούσαμε. Βλέποντας τους Τούρκους αξιωματικούς στο ΝΑΤΟ, σοβαρούς, μαζεμένους και ευγενείς, ο Marcello πίστεψε ότι έμοιαζαν με εμάς τους Ευρωπαίους και ότι η ένταση μεταξύ μας είχε “αταβιστικές”, όπως έλεγε, ρίζες. Προσπάθησα να του εξηγήσω, εξιστορώντας του τα Σεπτεμβριανά του ‘55, που ήταν σχετικά πρόσφατα, χωρίς επιτυχία. Ήρθε όμως το “πλήρωμα του χρόνου” και ο Marcello πήγε για επιθεώρηση στην Τουρκία˙ χωρίς εμένα βέβαια, μια και οι Τούρκοι δεν μας ήθελαν σαν επιθεωρητές στη χώρα τους. Όταν γύρισε ήταν σκεπτικός και δεν ήθελε να μιλήσει για την εμπειρία του. Μου είπε μόνο ότι είχα δίκιο˙ οι Τούρκοι ήταν βάρβαροι. Χρειάστηκε μια εβδομάδα πιέσεων για να μου πει τί είδε στην Τουρκία. Θα διηγηθώ ένα μόνο από τα περιστατικά που του έκαναν εντύπωση.

Ο Τούρκος οικοδεσπότης τους, τρόπον τινά, ήταν ένας υπερόπτης Αντισμήναρχος από το AFSOUTH. Στην Άγκυρα τους πήγε για γεύμα στην λέσχη αξιωματικών. Το κτίριο ήταν επιβλητικό, επισκίαζε όλα τα άλλα κτίσματα στην περιοχή. Το εσωτερικό του ήταν εξίσου εντυπωσιακό. Παχιά χαλιά, βαριές κουρτίνες, τεράστια πορτρέτα κρέμονταν στους τοίχους. Οι σερβιτόροι με λιβρέες. Αυτοκρατορική ατμόσφαιρα! Ο φίλος μου παρήγγειλε παστίτσιο, ότι πιό κοντινό στην αγαπημένη του μακαρονάδα! Καθώς ο σερβιτόρος τοποθετούσε το πιάτο στο τραπέζι, η μία γωνία του παστίτσιου “έσπασε” και χύθηκε στο πιάτο. Ο Τούρκος Αντισμήναρχος έγινε έξαλλος, σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να φωνάζει στη γλώσσα του και χαστούκισε δυό φορές στο πρόσωπο τον σερβιτόρο μπροστά σε όλη την τραπεζαρία. Ο δίσκος έπεσε από τα χέρια του σερβιτόρου στο πάτωμα. Ο Marcello μπήκε στη μέση προσπαθώντας να “μαλακώσει” τα πράγματα, οπότε ο Αντισμήναρχος γύρισε και σε επιτακτικό ύφος του είπε να κάτσει κάτω και να μην ανακατεύεται˙ “κουμάντο” να κάνει στη χώρα του! Από εκείνη τη στιγμή ο Marcello όχι μόνο πίστεψε αυτά που του είχα πει για τους Τούρκους, αλλά έβγαλε και το δικό του συμπέρασμα: Οι Τούρκοι είναι βάρβαροι! Πάει και τέλειωσε!

Ο Marcello ήταν από το Lecce. Εκείνη την πόλη στη Νότια Ιταλία στις παρυφές της “Magna Grecia”. Η μητέρα του μια αρχόντισσα, ήταν περήφανη για τα αρχαία ελληνικά ερείπια στην πόλη που γεννήθηκε και με δέχτηκε σαν παιδί της. Εξαιρετική μαγείρισσα, μας φίλευε τη χειροποίητη pasta της από χοντρό σιμιγδάλι που σου χάιδευε τη γλώσσα και καυτερές σάλτσες που σου ξυπνούσαν τους γευστικούς κάλυκες! Μια πανδαισία!

Αρχιτέκτονας με πτυχίο ο Marcello, είχε την τύχη να βρεθεί στη Napoli όταν βγήκε ο νόμος για τακτοποίηση των αυθαιρέτων της πόλης το 1985. Έβγαλε αρκετά χρήματα τότε, δουλεύοντας εντατικά, ακόμη και κρυφά, στο γραφείο του στο Airsouth.

Όταν γύρισα στην Ελλάδα, κρατήσαμε επαφή από την αρχή, πρώτα με το τηλέφωνο και αργότερα, όταν εμφανίστηκε το Facebook και μέσα από αυτό. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο δυό – τρεις φορές το χρόνο. Έτσι έμαθα πως χώρισε με την Anna το 1993 αφήνοντάς την στην πατρίδα της τη Napoli, ενώ αυτός μετακόμισε μόνιμα στο Lecce και αφιερώθηκε αποκλειστικά με την Αρχιτεκτονική, σαν επάγγελμα και σαν τέχνη. Έμαθα για τους γάμους των παιδιών του, για τη γέννηση των εγγονών του.

Τελευταία φορά, επικοινωνήσαμε τον περασμένο Μάρτιο. Φαινόταν κουρασμένος και σαν να μην ήθελε να αφήσει το τηλέφωνο. Του υποσχέθηκα ότι την πρώτη φορά που θα πήγαινα στην Padova, στην κόρη μου, θα ξέκλεβα ένα Σαββατοκύριακο για να κατέβω στο Lecce να τα πούμε από κοντά. Μου απάντησε με μια ελαφρά ειρωνεία˙ Η Padova, μου είπε, πέφτει κομμάτι μακρυά.

Την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου, η μικρούλα Maria – Claudia, γυναίκα σαρανταενός χρόνων πιά, που τώρα περπατά και τρίζει η γή, με τα μαλλιά εβένινα και λιπόσαρκη σαν τον πατέρα της, κατάμαυρη από τον ήλιο, ίσως και από μια ιδέα DNA κάποιου μακρινού Μαυριτανού προγόνου, με ενημέρωσε πως ο πατέρας της, ο Marcello Marinelli, στις 17 Αυγούστου, μπαρκάρισε στη μαύρη σκούνα και τράβηξε για τις θάλασσες απ’ όπου κανείς δεν γύρισε ποτέ για να τις περιγράψει.

Τον φαντάζομαι εκεί επάνω στο σκοτεινό καράβι, να μου κουνάει το χέρι από την κουπαστή, με εκείνο το φαρδύ, ειρωνικό του χαμόγελο, με τα χείλια του να σχηματίζουν, αθόρυβα πιά, τη φράση, “εγώ σου τό ‘πα!”˙ γιατί οι υποσχέσεις των ανθρώπων είναι σαν τα κύματα της απέραντης θάλασσας της λησμονιάς, που πάνω τους γλιστράει εκείνη η σκούνα.

Να πας στο καλό φίλε μου. Σε ξεπροβοδίζω με τον Bocelli να τραγουδάει “E chiove” (και βρέχει). Τρατάρω τη μάνα γή που σε σκέπασε, με δυό αλμυρά δάκρυα και ένα ρακοπότηρο grappa, για να σε αγκαλιάσει στοργικά˙ και σου υπόσχομαι, στ’ αλήθεια αυτή τη φορά, ότι μόλις η μοίρα μου το αποφασίσει, θα έρθω να σε βρω, να συνεχίσουμε το ταξίδι μαζί, πίνοντας espresso alla Greca, corretto με grappa˙ γελώντας με τα καμώματα των Ιταλών έξω από τα μπαρ!. Μόνο που, να με συμπαθάς, αλλά θα περιμένεις λίγο. Έχω κάποιους λογαριασμούς σε εκκρεμότητα ακόμη, εδώ κάτω.

Δημήτρης Κατελούζος

Σεπτέμβριος 2023