Αχ! Αυτό το μάτι σου!

Ο φίλος μας ο Πέτρος – ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει!, ήταν αυτό που λέμε Bon Viveur. Του άρεσε το καλό κρασί, το καλό πιοτό, το καλό φαγητό! Δεν θα έπινε τίποτα πιό κάτω από Ξινόμαυρο, Bordeau, Shirah. Τίποτα πιό κάτω από Chivas Regal. Όταν θάβρισκε, θα έτρωγε μύδια βραστά και αχινόμανες με λαδολέμονο, χαβιάρι από Belluga με λεμόνι, σολωμό και foie gras. Τυρί πάντα κατσικίσιο και όταν είχε χρήματα, θα κάπνιζε Cohiba.

Ήταν και ωραίος! Ψηλός, λεβεντόκορμος, επίπεδη κοιλιά (πάντα!), ανοιχτόχρωμα μαλλιά και μάτια (τόσο, όσο!)! Στο δρόμο οι γυναίκες γύριζαν και τον κοίταζαν. Άλλες φανερά, με θάρρος και επιμονή κι’ άλλες ντροπαλές, με ματιές κλεφτές και ζηλιάρικες!

Του άρεσε να ντύνεται. Εκείνη την εποχή, του είχε “κάτσει” να φτιάξει ένα κοστούμι, το καλύτερο που γινόταν. Και να που το Σύμπαν συνωμοτούσε για να του επιτρέψει να πραγματοποιήσει το όνειρό του! Βλέπετε, ήταν αρχές της δεκαετίας του ‘90 και είμαστε μαζί στην επιτροπή για το “Σύστημα Αυτοπροστασίας” του “Νέου Μαχητικού”! Πλησίαζε η στιγμή της απόφασης και οι εταιρείες έκαναν ότι μπορούσαν για να μας καλοπιάσουν: Να ακριβά ξενοδοχεία, να καλό φαγητό μεσημέρι – βράδυ, μας περίσσευαν χρήματα.

Η ευκαιρία ήρθε για τον Πέτρο στο Λονδίνο. Εκεί είχαμε πάει για να εξετάσουμε από πρώτο χέρι ένα σύστημα της Marconi. Ο Πέτρος μας “ξέφυγε” κάποια μέρα και βάλθηκε να γυρίζει το Λονδίνο, ψάχνοντας για το “καλύτερο κασμίρι” στην Ευρώπη! Περιδιαβάζοντας εδώ κι’ εκεί, κάποιος του συνέστησε να πάει σε κάποιο εμπορικό πολυτελείας, πανάρχαιο, “Προμηθευτή της Βασιλικής Αυλής” και άλλα τέτοια εντυπωσιακά.

Πράγματι βρέθηκε εκεί και ζήτησε το “καλύτερο κασμίρι” που υπήρχε. Οποία η έκπληξή του, όταν ο υπάλληλος του παρουσίασε ένα κασμίρι “Τρία Άλφα” του Δημητριάδη! Μετά από μεγάλη συζήτηση πείσθηκε ότι αυτό ήταν το καλυτερώτερο της Ευρώπης και το αγόρασε πιστεύοντας ότι αυτό ήταν ένα ύφασμα που ο Δημητριάδης το διέθετε μόνο στο εξωτερικό, πράγμα που μου φάνηκε μάλλον τραβηγμένο, πλην όμως ήταν τόση η χαρά και ο ενθουσιασμός του που προτίμησα να φάω την γλώσσα μου.

Έφερε λοιπόν το κασμίρι στην Αθήνα και κατευθείαν στον ράφτη. Μέσα σε λίγες μέρες του έραψαν ένα κοστούμι “σένιο”, σταυρωτό έξη κουμπιά, με γιλέκο και ρεβέρ, γενικά με τα όλα του και να του πηγαίνει γάντι! Σε χρώμα γκρίζο σκούρο προς μολυβί, με ένα ψαροκόκαλο διακριτικό και στην αφή φίνο!

Επόμενο ταξίδι, Παρίσι˙ στην Thales. Ο Πέτρος ήθελε να πάρει σώνει και καλά, το καινούριο του κοστούμι. Προσπάθησα να τον μεταπείσω, γιατί το θεώρησα υπερβολικό, αλλά επί ματαίω.

Οι Γάλλοι μας κλείνουν δωμάτια σε ένα Sofitel, κοντά στο Trocadéro, αν θυμάμαι καλά. Πρωί – πρωί της Δευτέρας κατεβαίνουμε για το πρωινό σε μιά αίθουσα που δεν έπεφτε καρφίτσα. Κόσμος καλοντυμένος έμπαινε και έβγαινε, σερβιτόροι να γυρίζουν με τους δίσκους, ένας χαμός. Εξασφαλίζουμε ένα τραπέζι με δυσκολία˙ πλάτη τοίχο. Καθόμαστε όλοι και περιμένουμε τον Πέτρο, που έχει καθυστερήσει. Δεξιά μου κρατώ μια θέση για τον Πέτρο και πιό ‘κει είναι ένα τραπέζι που κάθονται και τρώνε ένα ζευγάρι Αμερικανών. Μας κοιτούν περίεργα : τέσσερις άντρες μόνοι στο Παρίσι, κουστουμαρισμένοι, να μιλούν σε μια περίεργη γλώσσα.

Ξάφνου να και ο Πέτρος! Σκάει μύτη από την γωνία και μας γνέφει περιχαρής! Φορά το περίφημο κοστούμι με μπλε γραβάτα και μαντηλάκι ασορτί. Μας πλησιάζει με ένα υπομειδίαμα που μόνο εκείνος ήξερε να το φοράει. Τον βλέπει η Αμερικάνα και γουρλώνει τα μάτια της. Ο άντρας της αρχίζει να κοιτάζει μιά τον Πέτρο, μιά την γυναίκα του, και καθώς περνούν τα δευτερόλεπτα, νομίζω ότι αλλάζει χρώμα προς το κόκκινο.

Ο Πέτρος κάθεται δίπλα μου αδιάφορος, με τους Αμερικάνους στο δεξί του χέρι. Αρχίζουμε την συζήτηση και τα πειράγματα˙ “άλα κουστουμιά ο ανάπηρος!”, τέτοια. Έρχεται ο σερβιτόρος και παίρνει παραγγελία. Όλη αυτή την ώρα η Αμερικάνα δεν έχει πάρει τα μάτια της από τον Πέτρο. Ο άντρας της εξακολουθεί να κοιτάζει μιά τον ένα μιά την άλλη και να σηκώνει πίεση.

Κάποιος σερβιτόρος έρχεται φουριόζος από τον διάδρομο απέναντι. Κάνει μια απότομη στροφή προς τα δεξιά και βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ζευγάρι που μόλις έχει σηκωθεί. Προσπαθεί να συγκρατήσει τον δίσκο που κρατά στο αριστερό του χέρι, μα αυτός πεισματάρης καθώς είναι πλανάρει ανεξέλεγκτα! Κουταλάκια πιατελάκια και φλυτζάνια φεύγουν πετώντας χαρούμενα δεξιά και αριστερά. Μιά γαλατιέρα σηκώνεται ψηλά, εκτελεί υποδειγματικά το τριπλό πήδημα του θανάτου και προσγειώνεται, στόμιο προς τα κάτω, στον αριστερό ώμο του Πέτρου! Εμένα με παίρνουν κάτι σκάγια, αλλά το 90% από το περιεχόμενο της γαλατιέρας απλώνεται σε κλάσμα του δευτερολέπτου στο μοναδικό, στο καλυτερώτερο κοστούμι της Ευρώπης, το φορεμένο για πρώτη φορά! Φαντασιώνομαι ότι ακούω το κασμίρι να ρουφά ηδονικά το γάλα.

Ο Πέτρος πετάγεται όρθιος και τα μάτια του βγάζουν φωτιές! Η Αμερικάνα, τόσο πολύ έχει απορροφηθεί από την εικόνα του Πέτρου που έχει αποκτήσει ένα είδος “κβαντικής διεμπλοκής”! Πετάγεται επάνω σε απόλυτο συγχρονισμό με τον Πέτρο! Ένας έξαλλος Αμερικάνος, μην μπορώντας να κρατηθεί πια, κατακόκκινος από τον θυμό, την “γραπώνει” από το χέρι και την καθίζει κάτω με δύναμη! Εκείνη ψελλίζει ένα “But…”, αλλά κοιτώντας τον άντρα της επιτέλους συνέρχεται! Σκύβει στο φλυτζάνι του καφέ μπροστά της και αρχίζει να τον ανακατεύει άσκοπα.

Εντωμεταξύ, ο σερβιτόρος, σύννεφο ήταν και διαλύθηκε! Αν δεν βρίσκονταν ένα γύρο τα σερβίτσια πεταμένα και σπασμένα εδώ και ‘κει, θα έλεγα ότι ήταν ένα πλάσμα της φαντασίας μου. Ο Πέτρος μην βλέποντάς τον, ξεσπά τα νεύρα του στο Νίκο που τον έχει πιάσει ένα νευρικό γέλιο : “Που βρήκες το αστείο εσύ βρε μλκ!”. Προσπαθούμε να τον καλμάρουμε. Ένας κύριος του ξενοδοχείου με παπιγιόν εμφανίζεται ως διά μαγείας από το πουθενά και ζητά συγγνώμην από μέρους του ξενοδοχείου. Μας παρακαλεί να του δώσουμε τα κουστούμια μας για να καθαριστούν, με μέριμνα του ξενοδοχείου.

Πηγαίνοντας προς το δωμάτιο για ν’ αλλάξω, αρχίζω να μονολογώ:

-Βρε μπας κι’ έχουν δίκιο όλοι αυτοί που πιστεύουν στο “μάτι”;

-Λες;

-Μπααα, συμπτώσεις!

-Αλλά πάλι…..

Είναι από εκείνη την ημέρα που πίστεψα κι’ εγώ στο “μάτι”. Τι; Μήπως κάνω λάθος;;;;