Ήταν στο τέλος του καλοκαιριού του 1978, όταν μετά από θητεία 5,5 χρόνων στην Σκύρο και αφού είχα περάσει ειδική εκπαίδευση Ηλεκτρονικού Πολέμου, “μυρίστηκα” ξαφνικά ότι “κάποιοι κύκλοι” με προετοίμαζαν για νέα θητεία στο RADAR TPS-43 στην… Μύκονο! Το πράγμα μου έπεσε κάπως βαρύ στο στομάχι και φρόντισα να βρεθώ σε ένα αμερικάνικο «Σχολείο Επιτελών” στο Biloxi του Mississippi, στο οποίο κανείς από την ΠΑ δεν ήθελε να πάει!
Από την εμπειρία μου αυτή, μόνο θετικά προσκόμισα, καθώς έμαθα πώς σκέπτονται στην Αμερικάνικη Πολεμική Αεροπορία και κατάφερα παράλληλα να αποκτήσω ένα Master στην “Διοίκηση Μεγάλων Τηλεπικοινωνιακών Συστημάτων” από το Πανεπιστήμιο του Southern Mississippi στο οποίο φοίτησα παράλληλα, πτυχίο που δεν χρησιμοποίησα όμως ποτέ στην ουσία, μια και έμεινα μέχρι τέλους στην ΠΑ και ασχολήθηκα σαν μηχανικός με οτιδήποτε άλλο έκτοτε εκτός από …Επικοινωνίες! Το μόνο πράγμα που λογαριάζω στα αρνητικά, είναι ότι στην USAF με “χρησιμοποίησαν” σαν επικεφαλής μιας ομάδας για μελέτη ενός συστήματος Forward Scatter που θα περνούσε πάνω από την τότε Γιουγκοσλαβία, αλλά παρηγορούμαι με την σκέψη ότι εκείνη την εποχή δεν μπορούσα να φανταστώ τί θα επακολουθούσε.
Κατά την παραμονή μου εκεί, γνωρίστηκα καλά με έναν συνομήλικο αξιωματικό της USAF με τον οποίο γίναμε φίλοι. Ο φίλος μου ήταν γιος Έλληνα μετανάστη και Αγγλίδας μετανάστριας και δεν ήξερε γρι ελληνικά. Όταν τον γνώρισα είχε μόλις κοπεί από ιπτάμενος για έναν “ηλίθιο” λόγο και περνούσε ένα σχολείο για να γίνει Ελεγκτής Αεράμυνας. Ποιός ήταν ο “ηλίθιος” λόγος ; Ο Στηβ (Στέλιο τον λέγανε) ήταν τοποθετημένος μέχρι τρεις μήνες πριν, στην Αμερικάνικη Βάση της Μορόν ντε λα Φροντέρα, κοντά στην Σεβίλη. Μιά μέρα παίρνει το αυτοκίνητο και άγουρος, τραβάει προς την Βάση από την συνηθισμένη του διαδρομή. Ξάφνου βλέπει κάποιους Ισπανούς να του φωνάζουν κάτι αλλόφρονες, κουνώντας τα χέρια. Γυρίζει και τους κοιτάζει απορημένος, προσπαθώντας να καταλάβει τί γίνεται και τότε, σπάει κάτι προειδοποιητικές μπάρες και … βρίσκεται στο κενό! Η γέφυρα που χρησιμοποιούσε κάθε πρωί είχε γκρεμιστεί το προηγούμενο βράδυ κι αυτός δεν κατάλαβε τίποτα! Το πρόβλημα ήταν πως έμεινε σε κώμα για 70 ώρες και, σύμφωνα με τον κανονισμό της USAF εκείνη την εποχή, “τον κόψανε” από ιπτάμενο.
Ένα απόγευμα που οι Αμερικάνοι είχαν κάποια εθνική τους γιορτή, είχαμε κανονίσει με τον Στηβ να συναντηθούμε για να βγούμε το βράδυ και μου ζήτησε να τον περιμένω έξω από ένα αμφιθέατρο, όπου δεν είχα ξαναπάει, απόγευμα, γιατί θα είχαν μια ιδιαίτερη παρουσίαση από κάποιον Πτέραρχο. Την ώρα που είχαμε συμφωνήσει, φτάνω εκεί με την στολή, αλλά η εκδήλωση δεν είχε τελειώσει. Έξω από το Αμφιθέατρο, σε ένα γραφείο, βρίσκεται μόνο ένας σμηνίτης, ο οποίος εκείνη την ημέρα πρέπει να είχε δει όσες στολές δεν είχε δει στην υπόλοιπη ζωή του και μόλις με βλέπει πετάγεται σαν ελατήριο, ψαρωμένος και με χαιρετάει στρατιωτικά. Από το ύφος του θεώρησα ότι δεν είχε καταλάβει τί ήμουν και τί στολή φορούσα, ούτε καν αν ήμουν Αμερικανός ή όχι! Του εξηγώ γιατί ήμουν εκεί, ενώ από μέσα ακούγονταν ομιλίες. Του προτείνω να καθίσω να περιμένω σε έναν καναπέ εκεί δίπλα, αλλά ο σμηνίτης δείχνει τρομοκρατημένος και δεν θέλει να μείνω εκεί μην τυχόν και με δουν οι “μεγάλοι”. Μου ζητάει συγγνώμη και αντιπροτείνει να μπω να περιμένω σε μια βιβλιοθήκη απέναντι από το Αμφιθέατρο. Βρίσκω το επεισόδιο διασκεδαστικό και προσπαθώ να τον καλμάρω. Θα πάω όπου μου πεις, του λέω, μην ταράζεσαι, δεν έχω πρόβλημα. Με οδηγεί στην βιβλιοθήκη και μου ανάβει το φως! Μου λέει ότι η διάλεξη θα αργήσει ακόμη. Τον ευχαριστώ, μπαίνω μέσα και κοιτάζω ένα γύρο. Η Βιβλιοθήκη είναι τεράστια και Άκρως Απόρρητη!
Άκρως Απόρρητη; Τρελαίνομαι!
Προσπαθώ να καταλάβω περί τίνος πρόκειται! Η Βιβλιοθήκη είναι γεμάτη γεωπολιτικές μελέτες και αναλύσεις, με προβλέψεις για το μέλλον. Χρειάζομαι λίγα λεπτά για να προσανατολιστώ. Οι μελέτες φέρουν σφραγίδες των Υπουργείων Εθνικής Αμύνης και Εξωτερικών. Είναι καταχωρημένες με βάση την χρονική περίοδο πρόβλεψης και το γεωγραφικό διαμέρισμα. Οι προβλέψεις χωρίζονταν συγκεκριμένα σε περιόδους δύο χρόνων, πέντε, δέκα, είκοσι και μετά τα είκοσι χρόνια. Οι γεωγραφικές περιοχές, αυτές που φαντάζεται ο καθένας, δηλαδή Ευρώπη, ΕΣΣΔ, Εγγύς Ανατολή, κττ.
Βγάζω ένα μικρό τεφτέρι που κουβαλούσα εκείνη την εποχή και κυριολεκτικά “βουτάω” μέσα στα βιβλία και τα ντοσιέ και ψάχνω να δω ότι προλάβω! Περνάει η ώρα κι εγώ ανοίγω βιβλία στα κλεφτά και κρατώ σημειώσεις από τα συμπεράσματα!
Περνάει περίπου μια ώρα και τότε ακούω φωνές από έξω! Καταλαβαίνω από τα συμφραζόμενα περί τίνος πρόκειται, βάζω γρήγορα το τελευταίο βιβλίο στη θέση του και το τεφτέρι στην τσέπη, κάθομαι σε μια καρέκλα και το παίζω αμέριμνος! Σε δευτερόλεπτα, ανοίγει η πόρτα και μπαίνει φουριόζος ένας Σμήναρχος! Με δυσκολία κρατάει τα νεύρα του! Σηκώνομαι και τον χαιρετώ στρατιωτικά. Ανταποκρίνεται και η φόρα του κόβεται κάπως. Μου ζητάει ευγενικά να βγω έξω ενώ μασάει τα χείλια του. Του απαντώ “Yes Sir! Whatever you wish!” και τα τοιαύτα και βγαίνω έξω. Ο φουκαράς ο Σμηνίτης είναι κατακόκκινος και δεν έχει την δύναμη να σηκώσει τα μάτια του να με κοιτάξει! Κάθομαι στην πολυθρόνα και περιμένω μέχρι να βγεί ο φίλος μου! Πράγματι, μόλις η πόρτα ανοίγει αρχίζουν να βγαίνουν και να βγαίνουν Ανώτατοι! Κάποια στιγμή βγαίνει και ο φίλος μου και η υπόλοιπη βραδυά κύλησε ομαλά, χωρίς άλλα επεισόδια!
Όταν μετά από μήνες γύρισα στην Ελλάδα, έκανα μια αναφορά προς το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, αναφέροντας όλα όσα είχα γράψει στο τεφτέρι μου. Το τεφτέρι το κατέστρεψα όταν αποστρατεύτηκα, δεν είχε πιά καμία αξία. Λίγα θυμάμαι πιά, αλλά θυμάμαι ότι σε πολλά πράγματα είχαν χτυπήσει κέντρο! Έτσι,
Για την Ελλάδα προέβλεπαν την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου, υπολόγιζαν ότι αντικαταστάτης του Παπανδρέου θα γινόταν ένας μεταξύ των Γιώργου Γεννηματά και Κώστα Σημίτη, ότι στο μέλλον θα είχαμε οικονομικά προβλήματα. Η άποψή τους για τον Ανδρέα δεν ήταν καλή.
Για την ΕΣΣΔ προέβλεπαν το τέλος (αυτό δεν ήταν και απίθανο εκείνη την εποχή), αλλά εκείνο που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι η ΕΣΣΔ δεν θα μπορούσε να μείνει ενωμένη με άλλο σύστημα διακυβέρνησης πέρα από το υπάρχον Κομμουνιστικό/Γραφειοκρατικό, καθώς αποτελείτο από πολλές εθνότητες με πολλές γλώσσες, ήθη και έθιμα και συνεπώς μόνο ένα αυταρχικό σύστημα θα μπορούσε να τους κρατήσει ενωμένους!
Για την τότε ΕΟΚ μόνο άσχημα πράγματα είχαν να πουν και κατέληγαν επί λέξει “Η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει απειλή για τις ΗΠΑ μέχρι τουλάχιστον το 2030”!!!
—————————
Θα μου πει κανείς : “Και γιατί μας τα λες όλα αυτά;” – Μα νομίζω ότι είναι σαφές!
Πραγματικά πιστεύετε ορισμένοι, ότι μία κρατική οντότητα σαν τις ΗΠΑ (ή την Ρωσία, ή την Κίνα…) περιμένει από τον εκάστοτε Πρόεδρό της να αποφασίσει τί να κάνει στο γεωπολιτικό επίπεδο και οι υπόλοιποι τον κοιτάζουν στο στόμα σαν χάνοι, περιμένοντας; Στα σοβαρά σας, πιστεύετε ότι την εξωτερική πολιτική των χωρών που καθορίζουν τις τύχες του Κόσμου, την υπαγορεύει ο Πρόεδρος; και πως η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ για παράδειγμα, όπως διαβάζω εδώ κι εκεί, αλλάζει κάθε τέσσερα χρόνια; στ’ αλήθεια “φοβόσαστε” τον Ντόναλντ Τραμπ, γιατί, τάχα, “είναι απρόβλεπτος”, αλλά δεν φοβόσαστε τότε με τον Μπάιντεν, πχ, που είχε Αλτσχάιμερ και στην ουσία δεν ξέραμε ποιός στα κομμάτια λειτουργούσε στην σκιά, σαν Πρόεδρος των ΗΠΑ;
Μένοντας στις ΗΠΑ τουλάχιστον για τώρα, τα σημάδια είναι ευδιάκριτα, γιατί οι απόψεις διαφόρων “Think-Tanks” είναι πολλές φορές αδιαβάθμητες και μέσα από τις εκθέσεις τους διαρρέουν οι μύχιες σκέψεις των ελίτ και οι προτάσεις τους, φτάνει να μην βαριέται κανείς να ψάξει να τις βρει και να τις διαβάσει!
Ξεφυλλίζω για παράδειγμα την έκθεση “REBUILDING AMERICA’S DEFENSES (Strategy, Forces and Resources For a New Century)”, του Σεπτεμβρίου του 2000 παρακαλώ, γραμμένο από το Κέντρο Σκέψης “The Project for the New American Century”! Διαβάζω για παράδειγμα στην εισαγωγή, Κεφάλαιο Ι, σελίδα 4, να μας μιλάει για τις νέες απειλές και γιατί είναι απειλές : “Potential rivals such as China are anxious to exploit these transformational technologies broadly, while adversaries like Iran, Iraq and North Korea are rushing to develop ballistic missiles and nuclear weapons as a deterrent to American intervention in regions they seek to dominate”. Ή στη σελίδα 17, στην ανάλυση για την κατάσταση στον Περσικό Κόλπο, βλέπω : “Over the long term, Iran may well prove as large a threat to U.S. interests in the Gulf as Iraq has. And even should U.S.-Iranian relations improve, retaining forward-based forces in the region would still be an essential element in U.S. security strategy given the longstanding American interests in the region.”! Πάλι στην σελίδες 51, 52 : “When their missiles are tipped with warheads carrying nuclear, biological, or chemical weapons, even weak regional powers have a credible deterrent, regardless of the balance of conventional forces. That is why, according to the CIA, a number of regimes deeply hostile to America – North Korea, Iraq, Iran, Libya and Syria – “already have or are developing ballistic missiles” that could threaten U.S allies and forces abroad. And one, North Korea, is on the verge of deploying missiles that can hit the American homeland. Such capabilities pose a grave challenge to the American peace and the military power that preserves that peace.»! Και λοιπά, κλπ, κλπ! Θα βρεθεί βέβαια κάποιος, είμαι σίγουρος, να πει πως αυτά είναι λόγια των … “neocons” κι αυτοί επηρεάζουν τον Τραμπ! ΟΚ λοιπόν, ας δούμε τί γράφει και ένας οργανισμός “bipartisan” λίγες μέρες πριν :
Ανάλυση του CSIS (Center For Strategic & International Studies) ‘Why Decapitation Will Not Solve the United States’ Iran Problem”, ξεκινώντας μας λέει : “When Iranians took to the streets to celebrate the death of Ayatollah Ali Khamenei on February 28, it was tempting to think that the hardest part of the current confrontation with Iran was over. Iran has been a wicked policy problem for the United States, its Middle Eastern allies, and the international community for decades, and Khamenei was more than merely the face of the problem. He was a bitter voice of opposition, a hard-liner who persistently undermined moderates, and in control of all of the most threatening elements of Iranian power: its nuclear program, its paramilitary forces, its proxy network, and the intelligence services that both terrorized Iranians and carried out acts of terror around the world.”…..
Όχι λοιπόν, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι αυτός που κανονίζει “το παιχνίδι”. Ο Trump δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ηθοποιός, ένας από τους πρωταγωνιστές αν θέλετε, σε ένα θεατρικό έργο που παίζεται στην διεθνή σκηνή. Τους σεναριογράφους και τους διευθυντές της παραγωγής, ούτε καν τους ξέρετε και μόνο υποθέσεις μπορείτε να κάνετε γι αυτούς. Μάλιστα, ίσως και να είναι μέσα στο σενάριο, οι ηθοποιοί να σας τραβούν την προσοχή με το φέρσιμό τους, ώστε να μην σκεπτόσαστε ποιοί κρύβονται από πίσω!
ΥΓ : 1. Ναι, το καταλαβαίνω ένας οποιοσδήποτε καθημερινός άνθρωπος να παρασύρεται από τα ΜΜΕ και να πιστεύει ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κάνει κουμάντο στην εξωτερική τους πολιτική και αποφασίζει κατά πως κοιμήθηκε το προηγούμενο βράδυ, όπως του λένε οι δημοσιογράφοι. Αλλά εδώ βλέπω κάποιους ανθρώπους που έχουν περάσει από Σχολές Πολέμου στις Ένοπλες Δυνάμεις και επαναλαμβάνουν τα ίδια! Εσείς, δεν έχετε ακούσει πώς ωριμάζει η εξωτερική τους πολιτική; Αλήθεια;
ΥΓ : 2. Θα παρατηρήσετε ότι από τις αναφερόμενες χώρες, οι Iraq, Libya και Syria «τακτοποιήθηκαν» ήδη, ενώ τώρα τακτοποιείται και το Iran. Για την North Korea, δεν έχει ακουστεί ακόμα τίποτα. Λέτε; Μπάαααα!
Δημήτρης Κατελούζος
Μάρτιος 2026
Σας Καλωσορίζουμε! 