Εδώ RADAR εκεί RADAR ..

Κάπου προς τα μέσα Σεπτέμβριο του 1971, το RADAR AN/TPS-43 της Σκύρου, άρχισε να λειτουργεί σχεδόν κανονικά και η “Υπηρεσία” αποφάσισε να αποσύρει τα παλαιότερα RADAR που έτσι κι’ αλλιώς υπολειτουργούσαν στην Μονάδα. Όταν λέμε παλαιά RADAR, εννοούμε τα AN/TPS/1 (ερεύνης) και AN/TPS-10 (ύψους) που επιχειρούσαν στην Μονάδα μέχρι εκείνη την στιγμή. Μαζί με τα RADAR θα αποχωρούσε, εννοείται, και το παλιό προσωπικό που εξυπηρετούσε τα μηχανήματα αυτά. Άρχισαν λοιπόν οι «παλαιοί» να καθαρίζουν τις υποχρεώσεις τους και να “μαζεύουν υπογραφές”.

Δεν ήταν δα και καμμιά μεγάλη ομάδα. Τα άτομα που επρόκειτο να μετατεθούν ήταν μόνο δύο! Ο Επισμηνίας Αθανασίου και ένας Σμηνίας που μόλις πριν δύο χρόνια είχε ορκιστεί˙ ο Στέφανος. Όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ο φουκαράς ο Στέφανος, όντας ο νεώτερος από τους δύο, αλλά και ο πλέον συνεσταλμένος, είχε φορτωθεί το μεγαλύτερο μέρος των συσκευών και εργαλείων του συνεργείου RADAR, αλλά και τα RADAR τα ίδια! Ο Στέφανός μας κοντολογίς, ήταν ένα χωριατόπαιδο, άδολο και άβγαλτο, που πιστεύω ότι εκτός από τους συγχωριανούς του, ελάχιστους άλλους ανθρώπους είχε γνωρίσει πριν παρουσιαστεί στην ΣΤΥΑ.

Ένα βραδάκι από ‘κείνα, τον βρίσκω στο μοναδικό μαγέρικο της Χώρας, μόνο του σ’ ένα τραπέζι, με μια μισογεμάτη μπουκάλα κρασί κι’ ένα ποτήρι, να το κοιτάζει επίμονα, λες και ήθελε να το υπνωτίσει, καταφανώς προβληματισμένος. Παίρνω μια καρέκλα και κάθομαι απέναντί του.

“Γειά σου Στέφανε! Γιατί κάθεσαι μονάχος; και γιατί ξεροσφύρι, παρακαλώ; Είσαι και άμαθος! Θα ζαλιστείς!” του λέω.

“Άααααχ, κύριε Κατελούζο, δεν έχω όρεξη!”. Το αχ, βγαίνει μακρόσυρτο, πονεμένο.

“Τί έπαθες βρε Στέφανε;”, ρωτάω. Καμμία απάντηση από τον Στέφανο˙ απλώς με κοιτάζει σαν να βλέπει φάντασμα.

Τον ξαναρωτάω “Τί συμβαίνει βρε παιδί μου, πες μου!”.

Αντί απάντησης, έτερος βαθύς αναστεναγμός!

“Προβλήματα στο σπίτι; πέθανε κανένας;” επιμένω.

Η απάντηση είναι ένας πιό βαθύς αναστεναγμός, αλλά αυτή την φορά ξεροκαταπίνει, προσπαθώντας κάτι να πει. Του αφήνω λίγο χρόνο.

“Αχ κύριε Κατελούζο, έχω χάσει ένα Rrannndar!”. Ακούω αυτό το περίεργο τραύλισμα και κρατιέμαι με το ζόρι για να μην γελάσω. Μου παίρνει λίγη ώρα μέχρι να καταλάβω τι μου είπε. Δεύτερη προσπάθεια για να μην γελάσω. Σιγά σιγά, χαλαρώνω. Συγκεντρώνω όλη μου την σοβαρότητα και του λέω:

“Βρε Στέφανε, πως είναι δυνατόν να έχεις χάσει ένα RADAR; Βελόνα είναι το RADAR για να σου ξεφύγει;”. Ξεροκαταπίνει και πάλι. Μου απαντάει με δυσκολία:

“Και όμως κύριε Κατελούζο, δεν το βρίσκω! Τί θα κάνω, δεν ξέρω!”.

“Πρώτα, πρώτα, Στέφανε, σταμάτα να πίνεις! Έχεις ζαλιστεί και δεν καταλαβαίνεις τι σου γίνεται. Άφησέ τα όπως είναι και πήγαινε σπίτι να κοιμηθείς! Αύριο πρωί πρωί πέρασε από το γραφείο και θα το βρούμε το RADAR σου!”

Την άλλη μέρα το πρωί, μπαίνω στο γραφείο, αλλά ο Στέφανος πουθενά. Ο χρόνος περνά, αλλά ο Στέφανος δεν φαίνεται! Παίρνω τηλέφωνα στον Εφοδιασμό και στο Συνεργείο RADAR, αλλά ο Στέφανος απλώς δεν υπάρχει! Από τα πολλά, ένας τηλεφωνητής μου λέει ότι τον είδε στην βορειανατολική κατωφέρεια προς την θάλασσα να κάθεται και να αγναντεύει το πέλαγος!

Πηγαίνω προς τα ‘κεί και πράγματι ο Στέφανος κάθεται σε μια πέτρα, 20 μέτρα πιό κάτω, στην κατηφόρα ανατολικά από τις κεραίες, ακίνητος, να κοιτάζει πέρα προς την ανατολή. Του φωνάζω να ανέβει και με αγνοεί˙από τις φωνές, σηκώνεται κι’ έρχεται. “Τί κάνεις εδώ βρε!”, χωρατεύω! “Ψάχνεις να δεις αν έπεσε το RADAR κάτω, στον γκρεμό;” τον ρωτώ μήπως και ελαφρύνω την κατάσταση. Ο Στέφανος τίποτα! Ξεφυσάει και το μυαλό του έχει μουδιάσει. Δεν καταλαβαίνει ούτε τί του λέω, ούτε που βρισκόμαστε. Τον παίρνω από το χέρι και κατεβαίνουμε στον Εφοδιασμό. Βρίσκω τον βοηθό του Εφοδιαστή, Σμηνίας κι’ αυτός, άμυνά του η γραφειοκρατία.

Μετά τα τυπικά, μπαίνουμε κατευθείαν στο θέμα :

“Πόσα RADAR έχει χρεωθεί ο Στέφανος μωρέ; και ποιό είναι αυτό που έχει χάσει;”

“Τρία κύριε Κατελούζο και έχει χάσει ένα AN/TPS/1D!” μου απαντά πρόθυμα ο βοηθός.

“Και ποιά είναι τα άλλα δύο, παρακαλώ;”

“Λέγονται AN/TPS/1E και AN/TPS/10, κύριε Κατελούζο!”

Αμέσως μπαίνω στο νόημα και με δυσκολία προσπαθώ να μην γελάσω.

“Αχά! Πότε ήρθε η ΚΟΗ βρε και έκανε τροποποίηση στο RADAR;”

Ο Εφοδιαστής αρχίζει να καταλαβαίνει και ξεροκαταπίνει. Ψάχνει απεγνωσμένα στα χαρτιά του! Έχει χάσει το χρώμα του. Ψαρεύει τελικά ένα χαρτί και απαντά!

“Τον περασμένο Ιούλιο κύριε Ανθυποσμηναγέ!” Σηκώνεται σε στάση προσοχής. Έχει καταλάβει το λάθος του. Η ΚΟΗ είχε έρθει και τροποποίησε το AN/TPS/1D, προσθέτοντας έναν ενισχυτή MASER στην είσοδο του δέκτη. Μετά την τροποποίηση, το RADAR μετονομάσθηκε σε AN/TPS/1E. Όλα καλά κι όλα ωραία, μόνο που έβαλαν τον Στέφανο να χρεωθεί το “νέο” RADAR, αλλά ξέχασαν να του ξεχρεώσουν το “παλιό”! (Elementary my dear Watson!).

Ο Στέφανος, μαρμαρωμένος, με γουρλωμένα μάτια, προσπαθεί να διαχειριστεί τις νέες πληροφορίες. Για λίγα λεπτά τον παρατηρώ και δεν είμαι καν σίγουρος αν θα εκραγεί και θ’ αρχίσει να φωνάζει, ή θα καταρρεύσει! Σιγά – σιγά όμως, βλέπω τα μάτια του να φωτίζονται. Η μπόρα έχει περάσει.

Το “λάθος” αυτό, αν το πούμε λάθος, έχει γίνει δεκάδες φορές στην Πολεμική Αεροπορία, υποπτεύομαι και σε άλλες υπηρεσίες και όχι μόνο του ΥΕΘΑ! Άλλοτε το πέρασαν ανώδυνα και άλλες φορές ταλαιπωρήθηκε κόσμος και έγιναν καυγάδες ομηρικοί που κατέστρεψαν φιλίες! Στην “δική” μας περίπτωση το γεγονός πέρασε ανώδυνα μέσα σε λίγα λεπτά, μπήκαν οι σχετικές υπογραφές και χρειάστηκε απλώς μία συγγνώμη και ένα κέρασμα στο μαγέρικο της κυρά-Άννας! Η αίσια έκβαση ίσως να οφειλόταν και στην αθωότητα και την καλοσύνη του Στέφανου!

Δημήτριος Κατελούζος

Ιούνιος 2024