Ακούω όλο και πιό συχνά, τελευταία, ότι ο γάμος των ομοφύλων (μάλλον ομοφυλοφίλων έπρεπε να γράψω) είναι “βασικό ανθρώπινο δικαίωμα” και για τον λόγο αυτόν πρέπει να νομοθετηθεί.
Όμως ξεχνούν οι υποστηρικτές, ότι ο παραδοσιακός γάμος μεταξύ ετεροφύλων ποτέ δεν ήταν δικαίωμα, ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ήταν και είναι.
– Γιατί είναι υποχρέωση;
Καθώς οι κοινωνίες των ανθρώπων αναδύονταν από την βαρβαρότητα των προ-προϊστορικών χρόνων, έγινε αντιληπτό ότι οι άνθρωποι που τις αποτελούσαν έπρεπε να ακολουθήσουν κάποιους βασικούς κανόνες ώστε οι ομάδες να μπορέσουν να επιβιώσουν. Βασική προϋπόθεση για την επιβίωση και την διαιώνιση της ομάδας, είναι η ανανέωση του πληθυσμού της˙ η τεκνοποιία και η ανατροφή των τέκνων. Η ανατροφή μάλιστα ενός ανθρώπου είναι μακροχρόνια και επίπονη διαδικασία, μια και ο ανθρώπινος εγκέφαλος χρειάζεται χρόνια και ειδική μεταχείριση για να ωριμάσει. Τα βασικά ένστικτα των ανδρών δεν βοηθούσαν εδώ. Οι άνδρες θα προτιμούσαν να κάνουν σεξ και το μετά να το άφηναν στο μητρικό ένστικτο. Γρήγορα όμως φάνηκε ότι αυτό δεν φτάνει. Οι γυναίκες που μεγάλωναν παιδιά ήταν ιδιαίτερα ευάλωτες και χρειάζονταν προστασία. Μεγάλος ο πειρασμός και για τις γυναίκες επομένως, να τα παρατήσουν και να παραδοθούν στην φυσιολογική πίεση για την προσωπική τους πια, επιβίωση˙ και η ομάδα πάει στον κάλαθο των αχρήστων.
Ο γάμος λοιπόν επιβλήθηκε από τις κοινωνίες για την επιβίωση και την συνέχεια των κοινωνιών. Για τον λόγο αυτό οι γάμοι ακόμη και σήμερα τελούνται με κάθε επισημότητα, ακόμα και υπό την σκέπη της θρησκείας, σε ΑΝΟΙΧΤΗ τελετή, όπου καλούνται τα μέλη της κοινωνίας να παραστούν μάρτυρες στον συγκεκριμένο γάμο. Η κοινωνία είναι σαν να λέει στους νυμφευόμενους εκείνη την ώρα : σας βλέπουμε, γινόσαστε ζευγάρι˙ δουλειά σας να προχωρήσετε και να ΜΑΣ προσφέρετε “καλούς απογόνους”, όπως μάλιστα και η σχετική ευχή!
Θα υπογραμμίσω εδώ την πίεση που δέχονται από το ευρύτερό τους οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον οι ανύπανδροι, τόσο άνδρες όσο (και κυρίως) οι γυναίκες. Αν και σε πολλούς αυτό φαίνεται ανούσιο, παράλογο και ενοχλητικό, είναι απλώς η υπενθύμιση της ΥΠΟΧΡΕΩΣΗΣ “προς γάμου κοινωνίαν”, των ατόμων μιας ομάδος, που καλύπτει την ανάγκη τόσο της ομάδος, όσο και τις προσωπικές ανάγκες για ομαλή τεκνοποιία και σχετική ασφάλεια.
– Ο γάμος τουναντίον μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου δεν παράγει τέκνα, εξ ορισμού. Κανείς δεν τους υποχρεώνει να παντρευτούν. Γι αυτούς δεν είναι υποχρέωση είναι δικαίωμα! Αλλά, τι είδους δικαίωμα; Δικαίωμα για να φωνάξουν στην κοινωνία ότι και αυτοί είναι φυσιολογικοί, ότι αυτό που κάνουν οφείλει να γίνει αποδεκτό από όλους μας. Εκείνο που δεν καταλαβαίνουν, είναι ότι το πρόβλημα το έχουν οι ίδιοι. Δεν είναι πρόβλημα της κοινωνίας. Είναι μέσα στο μυαλό τους. Ακόμη και εάν νομιμοποιηθεί ο “γάμος” αυτού του είδους, πάλι δεν θα είναι ικανοποιημένοι. Κάτι θα τους τρώει, κάτι θα τους λείπει και θα ψάχνουν για λίγο παραπάνω. Γιατί δεν αντιλαμβάνονται ότι ο γάμος αυτός δεν προέρχεται από κάποια βαθειά εσωτερική ανάγκη ομαδικής επιβίωσης. Έχει βάση το σεξ και γι αυτό τα θεμέλιά του θα είναι σαθρά. Εύκολα οι γάμοι αυτοί στην πλειοψηφία τους θα διαλύονται και πείτε μου τι θα γίνονται τα υιοθετημένα τους παιδιά; παιδιά μάλιστα που δεν θα γνωρίσουν τις ιδιαιτερότητες των δύο ξεχωριστών φύλων με τα οποία μας προίκισε η φύση;
Στο σημείο αυτό, πρέπει να σημειώσω και την επιστημονική άποψη για την ανατροφή των παιδιών, όπως μας την εξηγεί η Dr Anna Machin, εξελικτική ανθρωπολόγος. Η ορμόνη ωκυτοκίνη, μας εξηγεί, όχι μόνο παράγεται διαφορετικά στους εγκεφάλους των δύο φύλων, αλλά και δρα διαφορετικά και επηρεάζει διαφορετικά τα συναισθήματα και την συμπεριφορά τους. Έτσι, στις μητέρες, προκαλεί την επιθυμία να ταϊσουν το παιδί τους, να το ζεστάνουν, να το αγκαλιάσουν, να το φροντίσουν γενικά (“Ζακέττα να βάλεις!” δική μου παρέμβαση). Αντίθετα, στους άντρες γεννά την επιθυμία να ΠΑΙΞΟΥΝ με το παιδί. Το παιχνίδι αυτό δεν γίνεται τυχαία. Προετοιμάζει το παιδί για τον ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΣΜΟ του. Το κάνει να ωριμάσει ώστε κάποια μέρα να μπορέσει να φύγει από την οικογενειακή αγκαλιά. Πείτε μου τώρα, πως μπορεί ένας άντρας να λειτουργήσει σαν μητέρα και πως μπορεί μια γυναίκα να λειτουργήσει σαν πατέρας, αφού αυτές οι λειτουργίες είναι προ-εμφυτευμένες διαφορετικά στα δύο φύλα; Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά, μας λέει η Dr Machin, χρειάζεται δύο γονείς, διαφορετικού φύλου.
– Θα πει κάποιος, μα δεν βλέπεις τι γίνεται σήμερα; γάμοι διαλλύονται, συζυγοκτονίες, εγκαταλελειμμένα παιδιά, παιδιά προβληματικά, πως μας λες ότι ο κανονικός γάμος παρέχει σχετική ασφάλεια και ομαλή παραγωγή παιδιών; Θα υπενθυμίσω κατ’ αρχήν, ότι οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν έναν κανόνα. Παρά τούτο, θα συμφωνήσω, μάλιστα θα προσθέσω και άλλες εξαιρέσεις, υπερακοντίζοντας! Είμαστε παιδιά μιας “εύκολης”, τρυφηλής εποχής. Είμαστε κακομαθημένοι, εγωιστές, καλοπερασάκηδες. Τα πάντα γυρίζουν γύρω από το εγώ μας και τα υπόλοιπα, φωτιά και μπούρμπερη! Η “ελληνική οικογένεια” ασθενεί και ασθενεί σοβαρά! Δεν είναι τυχαίο που ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται συνεχώς!
– Θα περίμενε λοιπόν κάποιος, η ομάδα μας, η κοινωνία μας, το ελληνικό κράτος και η έκφρασή του, η κυβέρνηση, να σκύψει με προσοχή πάνω από ΑΥΤΟ το πρόβλημα. Το πρόβλημα της μείωσης του πληθυσμού. Να δει ποιά είναι τα προβλήματα της ελληνικής οικογένειας; κακή ανατροφή, εγκληματικότητα, φτώχεια, έλλειψη γιαγιάδων (μου το είπε κάποιος) ή ολοήμερων σχολείων, ΤΙ; = ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ! Η μη ορθή ανανέωση του πληθυσμού. Ένα πρόβλημα που οι άνθρωποι είχαν λύσει εδώ και 500.000 χρόνια και βάλε, δεν μπορεί να λυθεί από το σημερινό ελληνικό κράτος;;;!!!
Που αντί να ενσκήψει σε αυτό το σοβαρότατο πρόβλημα, πρόβλημα ζωής και θανάτου της Ελλάδας, προσπαθεί να λύσει το ανύπαρκτο πρόβλημα του … “γάμου” μεταξύ ομοφύλων; που εξ ορισμού δεν θα παράγει νέους Έλληνες και εξ ορισμού πάλι δεν ξέρουμε τι είδους άτομα θα δημιουργεί;
ΜΩΡΑΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΩΝ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΑΠΩΛΕΣΑΙ….
Δημήτριος Κατελούζος
Ιανουάριος 2024
ΥΓ: Άφησα αυτό το άρθρο να “κατακάτσει” για ένα βράδυ, όπως κάνω συνήθως, και, στο μεταξύ, έπεσα σε ένα άρθρο της Dr Anna Machin. (Παράξενα πράγματα που φέρνει η τύχη!) Μετά απ’ αυτό πρόσθεσα την σχετική παράγραφο, θα καταλάβετε ποιά! – Η Anna Machin (διαβάζεται Μασίν) είναι εξελικτική ανθρωπολόγος στο Τμήμα Πειραματικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στην Αγγλία. Είναι συγγραφέας ενός βιβλίου για την πατρότητα, The Life of Dad: The Making of a Modern Father.
Σας Καλωσορίζουμε! 