“Θέλω να ακούω ευχάριστα πράγματα!”

Παρακολούθησα ελάχιστα, μιά και κουράστηκα γρήγορα, την συζήτηση της περασμένης Παρασκευής για την “επισύνδεση” Ανδρουλάκη ⁱ. Κουράστηκα γρήγορα γιατί, έβλεπα την ίδια ξαναζεσταμένη, απεγνωσμένη προσπάθεια από τους ομιλητές της αντιπολίτευσης να υποβιβάσουν τον νυν Πρωθυπουργό και να τον παρουσιάσουν σαν έναν “αυταρχικό ηγέτη” που παρακολουθεί τους πάντες με σκοπούς δόλιους και σκοτεινούς, που πάντως δεν φανερώνονταν αλλά αφήνονταν στην φαντασία του ακροατηρίου˙ πολυβολούσαν με εξυπνακισμούς για να εντυπωσιάσουν το ακροατήριο, μάλλον, παρά για να φωτίσουν την υπόθεση, μια και ήταν εξάλλου προδιαγεγραμμένο ότι η Κυβέρνηση, ταμπουρωμένη πίσω από το πρόσχημα της “εθνικής ασφάλειας” και του “απορρήτου” δεν επρόκειτο να αφήσει να διαρρεύσει τίποτα ενδιαφέρον.

Τίποτα σημαντικό λοιπόν δεν διέρρευσε, προς απογοήτευση πολλών (και εμού του ιδίου) που περίμεναν (χα-χα!) να ακούσουν εάν και κατά πόσον : α) ο αρχηγός ενός κόμματος του κοινοβουλίου ήταν ύποπτος αντεθνικών ενεργειών, ή β) διάφοροι “περίεργοι” του κυβερνώντος κόμματος χρησιμοποίησαν την ΕΥΠ για λόγους ιδιωτείας ή, τέλος και αν γ) υπηρεσίες ξένων χωρών είχαν εμπλακεί στην υπόθεση.

Αφού λοιπόν τίποτε δεν μας προέκυψε από το νέο επεισόδιο του βουλευτικού σήριαλ, αποφάσισα να δω τον κοινο-καβγά υπό κομματικό πρίσμα, δηλαδή επιφανειακά. Σημείωσα λοιπόν, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι περί αυτόν, προσπαθούν συνεχώς να αβγατίσουν τις θετικές προς αυτούς ψήφους μειώνοντας το κυβερνών κόμμα σε κάθε ευκαιρία. Κάποιος όμως πρέπει να τους σκουντήσει και να τους υπενθυμίσει ότι κυβερνήσεις δεν βγάζουν αυτοί που μειώνουν τα αντίπαλα κόμματα, αλλά αυτοί που δημιουργούν μιαν θετική αύρα για το δικό τους το κόμμα. Αυτό θα το εξηγήσω καλύτερα διηγώντας σας μια ιστορία από την ζωή μου!

Ήταν το μακρινό πια 2007. Τότε εργαζόμουν σαν υπεύθυνος κάποιων προγραμμάτων της γαλλικής THALES, κυριότερο των οποίων ήταν η τροποποίηση των Mirage 2000 σε “παύλα 5”. Στο πρόγραμμα εμπλέκονταν ουσιαστικά τρεις εταιρείες: Η DASSAULT, η THALES και η SNECMA. Τον Σεπτέμβριο του έτους, με ειδοποίησαν από το Παρίσι, να ερευνήσω γιατί οι πληρωμές είχαν καθυστερήσει απελπιστικά. Πράγματι, οι χρόνοι πληρωμών είχαν παραβιαστεί κατά τρεις μήνες, πέρα από τις περιόδους χάριτος που προέβλεπε η σύμβαση, το δε ποσό ήταν της τάξεως των 75 εκατομμυρίων €, αν θυμάμαι καλά. Μια και δυό λοιπόν ανεβαίνω στο επιτελείο του ΥΕΘΑ όπου ήταν τοποθετημένος απόστρατος αξιωματικός του Οικονομικού του Στρατού, υπεύθυνος τότε για τις πληρωμές των συμβάσεων. Μετά από έναν καφέ και μια συζήτηση περί ανέμων και υδάτων, μου το εκμυστηρεύτηκε! Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς μου το είπε, αλλά έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στην μνήμη μου το τί εννοούσε: “Στα ταμεία του κράτους δεν υπάρχει σάλιο!”.

Έφυγα λοιπόν και επέστρεψα στο γραφείο μου για να γράψω μια αναφορά και να μεταφέρω τα κακά μαντάτα στις εταιρείες. Αφού τελείωσα με την γραπτή αναφορά και την έστειλα, συνέχισα ακούγοντας υπομονετικά τις απελπισμένες φωνές των φίλων μου των εκ Παρισίων, προσπάθησα ματαίως να τους ηρεμήσω και ύστερα αργά το απόγευμα επέστρεψα σπίτι μου και πληροφόρησα την έκπληκτη γυναίκα μου ότι “Η χώρα έχει πτωχεύσει, αλλά δεν το έχουν ανακοινώσει ακόμη!” (Αυτό το θυμάμαι αυτολεξεί!)

Το βραδάκι της ίδιας ημέρας ο συνήθης επισκέπτης μας, ο γείτονάς μου ο Γιάννης, ήρθε για την καθημερινή του κομματική ψιλοκουβέντα. Άκουσε από τα χείλη μου το ίδιο πράγμα περί πτωχεύσεως και τα λοιπά και έφυγε για να επιστρέψει στο σπίτι του λίγο πιό χλωμός, από ότι συνήθως.

Πέρασαν οι μήνες και φτάσαμε στον Οκτώβριο του 2009 και τις τότε εκλογές. Δυό – τρείς μέρες πριν τις εκλογές, έρχεται ο γείτονας ο Γιάννης για το καθημερινό κουτσομπολιό του στο σπίτι και μου ανακοινώνει με κάθε επισημότητα ότι αυτός θα “ψηφίσει Παπανδρέου”! Πολύ ωραία του λέω αλλά γιατί; Απλό μου λέει, γιατί ο Παπανδρέου με διαβεβαιώνει ότι υπάρχουν λεφτά! Βρε Γιάννη εσύ τουλάχιστον θα έπρεπε να ξέρεις! Πριν δυό χρόνια δεν σου είπα ότι στα ταμεία δεν υπάρχει σάλιο; θα μπορούσες να ψηφίσεις τον Παπανδρέου για χίλιους δυό άλλους λόγους, αλλά γι’ αυτό; αφού εσύ ξέρεις καλύτερα!

-”Δημήτρη, τα ξέρω όλα αυτά, μου τάχεις πει, αλλά εγώ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!”

Η απάντησή του με χτύπησε κατακούτελα σαν νάταν ο χρησμός της Πυθίας! Σαν να κατάλαβα ξαφνικά όλα τα μυστικά της Αποκάλυψης! Ώστε έτσι λοιπόν! Οι Έλληνες ψηφίζουν αυτούς που τους λένε ευχάριστα πράγματα! Δεν ψηφίζουν αρνητικά, όπως επιμένουν να μας βομβαρδίζουν το μυαλό οι διάφοροι εκλογικοί αναλυτές!

Η αποκάλυψη αυτή μου έγινε πεποίθηση όταν στις εκλογές του 2015 πρώτο κόμμα αναδείχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ με σημαία το “Θα καταργήσω τα μνημόνια! Μ’ ένα νόμο και ένα άρθρο!”˙ μου έγινε εμμονή όταν αργότερα βγήκε ο Μητσοτάκης πείθοντας τους πολίτες ότι θα ανατάξει την Οικονομία.

Γι’ αυτό λέω απευθυνόμενος προς αυτούς του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως! Κύριοι εσείς πρέπει να ξέρετε καλύτερα! Βγήκατε κραδαίνοντας ένα ευχάριστο μήνυμα! Αυτό πάει, μας τέλειωσε! Σταματήστε να προσπαθείτε να μειώσετε τον τωρινό Πρωθυπουργό και την Κυβέρνησή του. Τίποτα δεν θα καταφέρετε! Απεναντίας βρείτε ένα καινούργιο μήνυμα. Κάτι που να ηχεί ευχάριστα στ’ αυτιά του Έλληνα ψηφοφόρου.

Διότι ο Έλληνας ψηφοφόρος θέλει “ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!

Δημήτρης Κατελούζος

30 Αυγούστου 2022

iΠόσο γλωσσοπλάστες αυτοί οι πολιτικοί! Επισύνδεση! Τί ωραία ακούγεται! (Ίδια ιδέα όπως όταν ονομάσαμε τους γύφτους Ρομά! Και μάλιστα αφού υπήρχε ήδη η έννοια “τσιγγάνος”!) Τώρα λοιπόν θα λέμε επισύνδεση και δεν θα εννοούμε “παρακολούθηση”! Τί; όχι;