Τον Ιούνιο του 2018, κατά την διάρκεια του Σεμιναρίου “Management, Logistics, Economics and Energy Fundamentals” στην Πορταριά, ένας από τους ακροατές, μου έκανε μία ερώτηση σχετικά με την “νηπιακή θνησιμότητα” στην Αξιοπιστία. Η συζήτηση ξεστράτισε ελαφρώς και συνέχισε πάνω στις παράλληλες διατάξεις που σχεδιάζονται με σκοπό την αύξηση της Αξιοπιστίας (και συνεπώς της Διαθεσιμότητας και της ασφάλειας) ενός συστήματος. Αν αποσυντόνισα κάποιους, ας θυμηθούμε τις έννοιες NO-BREAK, HOT STAND-BY, ΕΦΕΔΡΙΚΟ ή ΑΜΟΙΒΟ συγκρότημα και παρόμοιες, ή σαν πιό συγκεκριμένο παράδειγμα, τα διπλά υδραυλικά στα αεροσκάφη. Εκείνο που δεν είχα υπογραμμίσει τότε είναι ότι η αύξηση της Αξιοπιστίας δεν είναι ο μοναδικός λόγος που εφαρμόζεται η παραλληλία στη μηχανική. Πολλές φορές όταν η απαιτούμενη ισχύς είναι πολλαπλάσια εκείνης που θα άντεχε ένα μόνο σύστημα ή απάρτιο, τότε η ισχύς διαμοιράζεται σε περισσότερα του ενός. Το θέμα είναι ότι όσο και αν στο έχουν αναλύσει θεωρητικά, πάντα θα είσαι απροετοίμαστος όταν θα χρειαστεί να το αντιμετωπίσεις στην πράξη! Η συζήτηση όπως στην συνέχεια εξελίχθηκε, μου θύμισε τις αρχικές βλάβες του RADAR AN/TPS-43 πολλά χρόνια πριν και επίσης μια άλλη λίγο παλαιότερη ιστορία από τη Μονάδα RADAR της Λευκάδας, που τότε ονομαζόταν 4η ΜΚΕΠ. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή.
Λευκάδα
Το φθινόπωρο του 1970 με βρήκε νεαρό Ανθυποσμηναγό, αξιωματικό “Η”, υπεύθυνο δηλαδή για την συντήρηση των RADAR, στην 4η ΜΚΕΠ. Ένα απόβραδο Σαββάτου, γύρω στις επτά, ήρθε στο σπίτι που έμενα ο σμηνίτης από τη Λέσχη Αξιωματικών και μου είπε ότι με έψαχνε ο επικεφαλής της βάρδιας των μηχανικών (για τους νεώτερους θέτω υπόψη ότι εκείνη την εποχή δουλεύαμε έξη ημέρες την εβδομάδα και τα τηλέφωνα ήταν είδος πολυτελείας). Πήγα λοιπόν στη Λέσχη και πήρα τηλέφωνο τον Ανθυπασπιστή που ήταν υπεύθυνος εκείνη την ημέρα.
“Συγγνώμην που σας ενοχλώ”, μου είπε, “αλλά θέλω να σας ενημερώσω ότι είχαμε βλάβη στο Έξη! Τίποτα σημαντικό! Το έφτιαξα και τώρα είναι εν τάξει!”. ( Έξη, σήμαινε το AN/FPS-6, κύριο RADAR υπολογισμού του ύψους των στόχων.)
“Ο-Κέϊ” του απάντησα, “αλλά τί ακριβώς έγινε;”
“Να, καήκανε τρείς λάμπες στην υψηλή, αλλά είχαμε στην αποθήκη, τις άλλαξα και τώρα όλα καλά! Όλα καλά!”
“Και πως έγινε αυτό βρε Παναγιώτη; Και γιατί τρείς; Γιατί όχι δύο, γιατί όχι τέσσερις, γιατί όχι όλες;”
“Δεν ξέρω κύριε προϊστάμενε, πάντως τώρα είμαστε εν τάξει!”
“Καλά Παναγιώτη ευχαριστώ, θα τα ξαναπούμε το πρωί!”
Κλείσαμε, αλλά κάτι με έτρωγε! Οι λυχνίες αυτές ήταν μεγάλης ισχύος, δύσκολο να “καούν”! Ο Παναγιώτης δεν μου φάνηκε πολύ σίγουρος για το τί είχε γίνει και φοβήθηκα ότι το πρόβλημα στην ουσία δεν είχε λυθεί. Εν πάσει περιπτώσει, εκείνη την ώρα δε μπορούσα να κάνω κάτι παραπάνω και άφησα τον προβληματισμό για την άλλη μέρα το πρωί.
Την επόμενη μέρα, Κυριακή, πήρα το αυτοκίνητο αλλαγής της βάρδιας και ανέβηκα στο βουνό για να δω τί γινόταν από πρώτο χέρι. Όπως το φοβόμουν, βρήκα το RADAR εκτός ενεργείας και πάλι, με τα καπάκια ανοιχτά και τη νυχτερινή βάρδια να θαυμάζει το θέαμα! Πλησίασα και εγώ. Δύο από τις καινούργιες λυχνίες, εκείνες που είχαν αλλάξει το προηγούμενο απόγευμα, είχαν “καεί”, μαζί με άλλες δυό από τις παλιές! “Καεί” βέβαια τρόπος του λέγειν: Οι λυχνίες είχαν λιώσει, και το γυαλί είχε την όψη κεριού της Ανάστασης μετά από εικοσιτέσσερις ώρες στο ποτήρι!
“Πώς έγινε πάλι αυτό βρε Παναγιώτη;”
“Δεν ξέρω κύριε προϊστάμενε, έτσι, ξαφνικά! Αλλά κάναμε ROCP για έξη λάμπες και θα έχουμε το χρόνο να το τσεκάρουμε με την ησυχία μας!” (ROCP = RADAR Out of Comission for Parts, αίτηση, δηλαδή, προτεραιότητος για ανταλλακτικά!)
“Περίμενε, μην βιάζεσαι!” του είπα, “Έξη λάμπες; Θα τ’ ακούσουμε από την Λάρισσα! Ξέρουμε τί συμβαίνει; Κοιτάξατε το κύκλωμα;”
“Μάλιστα! Δεν φαίνεται τίποτα παράξενο!”
“Καλά, πηγαίνετε να ξεκουραστείτε, θα το ξανακοιτάξω εγώ με την καινούργια βάρδια!”
Αυτό το τελευταίο του Παναγιώτη δεν του καλάρεσε, το είχε πάρει προσωπικά και επιπλέον φοβόταν ότι θα του έριχνα το φταίξιμο. Αλλά ήταν άυπνος και κουρασμένος, τον καθησύχασα και από τα πολλά πείσθηκε και έφυγε.
Η βλάβη μου φάνταζε αλλόκοτη όπως προείπα και η όψη του γυαλιού ήταν ανατριχιαστική! Τους ζήτησα να φέρουν τα σχέδια: Το κύκλωμα ήταν σχετικά απλό! Η ηλεκτρική ισχύς περνούσε από ένα μεγάλο μετασχηματιστή με “ψίχα” σιδερένια, σε συνδεσμολογία “τρίγωνο – αστέρα” και σε κάθε κορυφή του αστέρα δύο λυχνίες “εν σειρά” ανόρθωναν το ρεύμα και το οδηγούσαν σε ένα απλό φίλτρο με πυκνωτές και πηνία, κοινό και για τις έξη λυχνίες. Αρχίσαμε να ψάχνουμε από την αρχή, τον μετασχηματιστή: Μικρή ήταν η πιθανότητα κάποια βλάβη του μετασχηματιστού να κάψει τις ανορθώτριες, αλλά ποτέ δεν ξέρεις! Πάντως, ο μετασχηματιστής φαινόταν καλός. Η μόνωση δεν είχε καψίματα και υπό τάση, δεν παρατηρήθηκε κανένας σπινθηρισμός. Συνεχίσαμε με το κύκλωμα της ανόρθωσης: Καθαρίσαμε λάδια και ξεραμένη σκόνη· σφίξαμε τις βίδες. Ψάξαμε τις θήκες των λυχνιών και τα καλώδια για σπινθήρες, για καμένες μονώσεις, για τυχαία βραχυκυκλώματα. Τίποτα! Το φίλτρο; Τίποτα! Το φορτίο; Κανένα βραχυκύκλωμα! Όλα καλά και οι λάμπες λιώνανε; κάτι παράξενο συνέβαινε! Ξανά ψάξιμο: Πάλι τίποτα!
Τρίτη φορά και άρχισα να ψάχνω απίθανα πράγματα: Στραβωμένα ελάσματα στις πόρτες και στο πάτωμα του συγκροτήματος, λάθος συνδεσμολογίες. Το βράδυ με βρήκε ξεθεωμένο, καθιστό σε μια καρέκλα απέναντι από το συγκρότημα, με ανοιχτές τις πόρτες, να κοιτάζω το κύκλωμα χωρίς να το βλέπω. Κατά τις οκτώ κάποιος με ζήτησε στο τηλέφωνο! Ήταν ο τότε Αντισμήναρχος Στέλιος Καραγιώργης από την 142 ΠΑΕ στη Λάρισσα, προελεύσεως Σιβιτανιδείου, προϊστάμενός μου μέχρι πριν ένα μήνα στην Λευκάδα, οπότε και πήρε μετάθεση για τη Λάρισσα. Από εκεί ανέλαβε να παρακολουθεί την κατάσταση των RADAR και σε ελάχιστο χρόνο του απενεμήθη, από τη Μαφία των τηλεφωνητών, το παρατσούκλι ΚΟΛΥΝΟΣ (=η πρώτη φροντίς το πρωί και η τελευταία το βράδυ). Καθώς του είχα μεγάλη εμπιστοσύνη, κάθισα και του εξήγησα με κάθε λεπτομέρεια τί είχε συμβεί και τί είχαμε κάνει μέχρι εκείνη την στιγμή και περίμενα να ακούσω την γνώμη του. Με άκουσε με προσοχή και μου είπε να πάω να ξεκουραστώ. Ότι είχα κάνει θα το έκανε και ο ίδιος! “Ναι, αλλά δεν βρήκαμε τίποτα και αυτό με τρώει!” του είπα, “Τί θα γίνει αν πάρουμε τις καινούργιες λάμπες και ξανακαούν;” “Άσε πρώτα να τις πάρετε και μετά βλέπουμε!” μου απάντησε. “Τις μαζεύουν από διάφορες μονάδες γιατί πουθενά δεν έχουμε βρεί έξη από αυτές τις λάμπες συγκεντρωμένες!”
Μετά απ’ αυτό, τους έδιωξα όλους, έσβησα τα φώτα και έκλεισα τις πόρτες, αλλά για ύπνο, ούτε λόγος! Όλη νύχτα γύριζα πίνοντας καφέ και χαζεύοντας την εικόνα του RADAR ερεύνης! Μέχρι το πρωί είχα καταλήξει σε μια θεωρία! Αν είχα δίκιο, η παραγγελία θα πήγαινε χαμένη· οι “καινούργιες” λάμπες θα καίγονταν όπως και οι προηγούμενες! Άρχισα λοιπόν μέσα στη νύχτα να γράφω ένα σήμα για καινούργιο ROCP, καλού – κακού!
Όταν ήρθαν οι πρωινοί, είχα κάπως ησυχάσει. Ενημέρωσα τον άμεσο προϊστάμενο για το τί είχε συμβεί την προηγουμένη, χωρίς πολλές λεπτομέρειες. Έτσι κι’ αλλιώς δεν περίμενα κάποια βοήθεια απ’ αυτόν· ήταν ειδικότητος “Επικοινωνιών” και είχε μείνει εκεί: από RADAR δεν είχε ιδέα! Ακόμη χειρότερα με τον προϊστάμενο του 4ου Γραφείου: αυτός ήταν ειδικότητος “Μεταφορικών”! Εκείνοι οι δύο θα αναλάμβαναν να ενημερώσουν τον Διοικητή για να “πουλήσουν μούρη”. Έτσι κι’ αλλιώς όρεξη για πολλά – πολλά δεν είχα! Άραξα σε μια ήσυχη γωνιά και περίμενα να δω τί θα γίνει με την παραγγελία. Κατά το μεσημέρι με πήρε στο τηλέφωνο ο Καραγιώργης από την Λάρισσα να με ενημερώσει ότι συγκέντρωσαν τις λυχνίες και θα τις έπαιρνα την άλλη μέρα. Βρήκα την ευκαιρία να του εξηγήσω την θεωρία μου. Έμεινε για λίγο σιωπηλός. Μετά μου είπε ότι δεν μπορούσε να με βοηθήσει: “Δυστυχώς δεν είμαι εκεί πέρα για να σε βοηθήσω. Δεν ξέρω παρά μόνο αυτά που μου έχεις πει. Σ’ αυτή την υπόθεση είσαι μόνος σου. Εσύ πρέπει να αποφασίσεις!”. Ουσιαστικά ψυχρολουσία! Αλλά είχε δίκιο! Όλες τις ενέργειες τις είχαμε κάνει εκεί στην Μονάδα και δεν τις είχε δει κανένας άλλος· κι’ εγώ ήμουν ο υπεύθυνος. Έπρεπε να αποφασίσω μόνος μου!
Τρίτη νωρίς το μεσημέρι έφτασε η παραγγελία. Τοποθετήσαμε τις λυχνίες στην θέση τους· δώσαμε ρεύμα· τα νήματα ζεστάθηκαν· οι λάμπες άρχισαν να εκπέμπουν τη γνώριμη γαλάζια ανταύγεια· και τότε, μία απ’ όλες τις ανόδους άρχισε να κοκκινίζει. Την ακολούθησαν άλλες δύο. Μέσα σε δευτερόλεπτα, το μέταλλο πήρε ένα χρώμα πορτοκαλί, κίτρινο, λευκό! Η φωταύγεια πέρασε στο γυαλί και το γυαλί άρχισε να λιώνει και να τρέχει! Πριν προλάβω να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου, έπεσαν οι ασφάλειες. Όλη η διαδικασία δεν κράτησε πάνω από τέσσερα δευτερόλεπτα! Πήρα το σήμα που είχα ετοιμάσει και άρχισα να μαζεύω υπογραφές. Τηλεφώνησα και στον Καραγιώργη να του πω τα καθέκαστα και το τί είχα ετοιμάσει: “Είσαι σίγουρος;” με ρώτησε. “Μάλιστα!” του απάντησα κοφτά. “ΟΚ, λοιπόν, προχωράμε!”.
Οι καινούργιες λάμπες χρειάστηκαν πέντε μέρες για να φτάσουν, πράγμα που σήμαινε, τέσσερις ξάγρυπνες νύχτες! Καταρχήν γιατί δεν ήμουν απόλυτα σίγουρος για την απόφαση που είχα πάρει, η λύση φαινόταν τόσο απίθανη! Από την άλλη γιατί ήξερα ότι αν τύχαινε κάποια στραβή, όλοι θα τάριχναν σε μένα! Οι λάμπες έφτασαν την Κυριακή το μεσημέρι. Άφησα τους υπαξιωματικούς της βάρδιας αλλά και διάφορους περίεργους από άλλες επιστασίες να παρακολουθούν και τις τοποθέτησα μόνος μου: Δεν ήθελα να μπλέξει άλλος αν κάτι συνέβαινε! Τις έσπρωξα στις θήκες τους, έβαλα τα καπελάκια στις ανόδους και σήκωσα τους διακόπτες με κάθε επισημότητα σταυρώνοντας τα δυό μου δάχτυλα πίσω στην πλάτη! Οι λάμπες άναψαν με εκείνο το καθησυχαστικό γαλάζιο χρώμα και συνέχισαν έτσι: πέντε λεπτά, δέκα λεπτά, οι λάμπες λειτουργούσαν! Περίμενα σαράντα – πέντε λεπτά μέχρι να αποφασίσω να κηρύξω το RADAR “Εν Λειτουργία”! Η σκέψη μου αποδεικνυόταν σωστή!
Τί συνέβαινε: Το κύκλωμα ήταν έτσι σχεδιασμένο, γιατί οι λυχνίες θα έπρεπε να αντέχουν την απαιτούμενη ισχύ. Το τρίγωνο – αστέρας βοηθούσε και προς αυτή την κατεύθυνση· το ίδιο και η “εν σειρά” διάταξη των λυχνιών ανά δύο. Όμως αυτή η διάταξη έδινε στο κύκλωμα μια ευαίσθητη ισορροπία! Τα χαρακτηριστικά των λυχνιών έπρεπε να ταιριάζουν όσο το δυνατόν περισσότερο, αλλιώς μια μικρή ασυμβατότητα θα οδηγούσε περισσότερη ισχύ σε μία από τις λάμπες με αποτέλεσμα να την αδυνατήσει, οπότε περισσότερο ρεύμα θα διοχετευόταν προς μία δεύτερη και τρίτη… Με το τελευταίο σήμα είχα ζητήσει έξι λάμπες από την ίδια παρτίδα και για τον λόγο αυτό και η μεγάλη καθυστέρηση στην ικανοποίηση της παραγγελίας. Έπρεπε βλέπετε να έρθουν από την Αμερική! Η ιδέα μου πάντως ήταν σωστή! Οι λυχνίες εξακολουθούσαν να λειτουργούν όταν πήρα μετάθεση από την Λευκάδα, επτά ή οκτώ μήνες αργότερα!
Σκύρος
Η επόμενη μετάθεση μου ήταν για Σκύρο. Έφτασα εκεί την Πρωτομαγιά του 1971. Το σχέδιο ήταν να αντικατασταθούν τα παλιά RADAR Ερεύνης AN/TPS-1E και Ύψους AN/TPS-10D από το Τρισδιάστατο AN/TPS-43 που είχαμε ήδη μεταφέρει στην Μονάδα. Η αντικατάσταση προχωρούσε σιγά – σιγά: Ολόκληρο το 1971 απλώς το βάζαμε μπροστά μία-δύο ώρες κάθε μήνα για συντήρηση, περιμένοντας το πακέτο των ανταλλακτικών. Αργότερα το ενεργοποιούσαμε στις ασκήσεις για μικρά χρονικά διαστήματα· έπρεπε να πεισθούν όλοι ότι το RADAR ήταν αρκετά αξιόπιστο ώστε να λειτουργήσει επιχειρησιακά. Η πλήρης λειτουργία του RADAR ξεκίνησε την άνοιξη του 1972 και αφού είχαμε παραλάβει και καταγράψει τα ανταλλακτικά του.
Η ισχύς εκπομπής του AN/TPS-43 ήταν μεγάλη: το RADAR θεωρείτο “Εν Ενεργεία” εφόσον η στιγμιαία ισχύς του ξεπερνούσε τα 3,7 Μεγαβάτ! Πολλές φορές κατά την διάρκεια της ζωής του το είδα να λειτουργεί μέχρι και με 4,5 Μεγαβάτ! Για να το επιτύχει αυτό, χρειαζόταν μια τάση 117000 Volts που έβγαινε από έναν αυτομετασχηματιστή με τύλιγμα από σύρμα αλουμινίου στο πρωτεύον, χοντρό όσο το δάκτυλό μου. Αποτελούσε μέρος ενός L-C κυκλώματος με μιά λυχνία Thyratron στο ρόλο του διακόπτη. Η Thyratron οδηγείτο με την σειρά της από ένα μικρότερο κύκλωμα L-C όπου τον ρόλο του διακόπτη έπαιζαν έξη SCR (είδος κρυσταλλικού διακόπτου), εν παραλλήλω! Για όσους μπερδεύτηκαν, το κύκλωμα L-C είναι ένα κύκλωμα που φτιάχνει έναν ωραίο τετράγωνο παλμό, με σκοπό την απότομη γείωση του φορτίου που συγκεντρώνει ο πυκνωτής.
Κατά την διάρκεια της δοκιμαστικής λειτουργίας, τα SCR άρχισαν να καίγονται. Κάθε δυό μέρες λειτουργίας περίπου είχαμε μια βλάβη. Αντικαθιστούσαμε τα καμμένα SCR με άλλα από τα ανταλλακτικά και πάλι τα ίδια. Αυτή τη φορά όμως ήμουν προετοιμασμένος. Μόλις κατάλαβα τί συνέβαινε, άρχισα να παραγγέλνω από έξη SCR της ίδιας παρτίδας κάθε φορά· και η συχνότητα των βλαβών μειώθηκε. Αντί για κάθε δυό μέρες αρχίσαμε να έχουμε μιά βλάβη την εβδομάδα! Η λύση αυτή όμως, δεν μπορούσε τώρα να θεωρηθεί ικανοποιητική. Η συχνότητα των βλαβών μπορεί να μειώθηκε, αλλά το πρόβλημα δεν λύθηκε! Οι παραγγελίες καθυστερούσαν και τα ανταλλακτικά ήταν ακριβά! Η ισορροπία μεταξύ των SCR δεν επαρκούσε για να λυθεί το πρόβλημα· υπήρχε και κάτι άλλο!
Συνεπικουρούμενος από τον συχωρεμένο τον Γιώργο Μοσχίδη και τον Δημήτρη τον Λυμπερόπουλο, τότε Σμηνίες, στρωθήκαμε να βρούμε το πρόβλημα. Επειδή οι προδιαγραφές των SCR δεν υπήρχαν, πήραμε στοιχεία από παρόμοια υλικά του εμπορίου. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η διάρκεια του παλμού σκανδαλισμού που έφτανε στις θύρες ήταν μικρή και τα SCR δεν προλάβαιναν να αποφορτώσουν τον αντίστοιχο πυκνωτή. Το φορτίο που παρέμενε παλινδρομούσε βίαια και έκαιγε ότι εύρισκε πιό ευαίσθητο. Ο παλμός “σκανδαλισμού” ερχόταν κατευθείαν από έναν υπολογιστή “ειδικής” χρήσεως, εξαιρετικά τυποποιημένο. Την εποχή εκείνη οι υπολογιστές γενικής χρήσεως ήταν σχετικά αργοί και σε ειδικές εφαρμογές χρησιμοποιούνταν υπολογιστές ειδικά για την περίπτωση, χωρίς το γενικό λογισμικό όπως το ξέρουμε σήμερα. Ο συγκεκριμένος υπολογιστής, αποτελούνταν από πολλές κάρτες μεγέθους περίπου 10 επί 10 εκατοστά, διαφόρων τύπων, συνδεδεμένες κατάλληλα μεταξύ τους. Ο τύπος της κάρτας που παρήγε τον παλμό λεγόταν (τί άλλο;) Triger Generator και υπήρχαν τουλάχιστον δεκαπέντε κάρτες αυτού του τύπου διάσπαρτες στον υπολογιστή. Πήραμε την κάρτα που δημιουργούσε τον συγκεκριμένο παλμό και τροποποιήσαμε μόνοι μας το κύκλωμα (με ένα πυκνωτή και μιά αντίσταση!) ώστε να αυξηθεί η διάρκειά του κατά περίπου 40%. Μετά βάψαμε την μία της πλευρά κόκκινη ώστε να μην την μπερδέψει κανείς κατά λάθος με κάποια άλλη του ίδιου τύπου και της αλλάξει θέση.
Δοκιμάσαμε την τροποποίηση και λειτούργησε κανονικά. Συνεχίσαμε για δυό εβδομάδες και η συνηθισμένη βλάβη δεν ξαναπαρουσιάστηκε. Ετοιμάσαμε τα χαρτιά για να προτείνουμε την τροποποίηση, και τότε μάθαμε ότι η Westinghouse (εταιρεία που κατασκεύαζε το RADAR) είχε ήδη προχωρήσει σε δική της! Παρ’ όλα αυτά, αφήσαμε την “κάρτα” μας επάνω στο μηχάνημα να λειτουργεί, περιμένοντας την επίσημη τροποποίηση. Το RADAR λειτούργησε έτσι για έξη ή επτά μήνες χωρίς να παρουσιαστεί ξανά η ίδια βλάβη. Εμείς ικανοποιηθήκαμε διότι λύσαμε το πρόβλημα με λιγότερες από δέκα δραχμές της εποχής (τους “σκίσαμε” τους Αμερικάνους), ενώ γλυτώσαμε από επιπλέον ταλαιπωρία και γκρίνια· γλυτώσαμε και την Αεροπορία από αρκετά έξοδα (αν και κανείς εκτός από εμάς τους ίδιους δεν νομίζω να το εξετίμησε)! Την κάρτα αποτροποποιήσαμε πιά αφού παραλάβαμε και εγκαταστήσαμε την επίσημη τροποποίηση της Westinghouse, η οποία αφορούσε ριζική επανασχεδίαση του κυκλώματος των SCR. Συγκεκριμένα τα έξη παράλληλα SCR αντικαταστάθηκαν από μία μικρή (περίπου 15 εκατοστών ύψους) Thyratron!
Συμπεράσματα
Αν δεν είσαστε μηχανικοί ελπίζω να βρήκατε ενδιαφέρουσες τις ιστορίες! Αν πάλι είσαστε μηχανικοί, ενδεχομένως να μπορείτε να εκμεταλλευτείτε τα παρακάτω συμπεράσματα σε σχέση με τα παράλληλα συστήματα:
- Παράλληλα υποσυστήματα ή εξαρτήματα σε μία μηχανή έχουν σκοπό:
- ή να αυξήσουν την συνολική Αξιοπιστία.
- ή να αντιμετωπίσουν ισχύ μεγαλύτερη απ’ ότι μπορεί το καθένα από μόνο του.
- Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνεται κατά τη λειτουργία ή την συντήρηση, καθώς το σύστημα μπορεί να βρίσκεται σε ευαίσθητη ισορροπία, ιδιαίτερα στους πρώτους μήνες της λειτουργίας του.
- Οι τυχόν βλάβες κατά πάσα πιθανότητα οφείλονται στην ευαίσθητη ισορροπία του κυκλώματος και θεραπεύονται ανάλογα. Σε νέα συστήματα και σε εξαιρετικές περιπτώσεις το κύκλωμα μπορεί να χρειάζεται ανασχεδίαση.
- Η ανασχεδίαση δεν είναι απαραίτητα εκτεταμένη. Προσεκτική εξέταση του προβλήματος μπορεί να αποκαλύψει μία μικρή αβλεψία και συνεπώς, μια μικρή τροποποίηση μπορεί να είναι αποτελεσματική!
- Η συντήρηση απαιτεί καθαρό μυαλό, ψυχραιμία και λογική ανάλυση των δεδομένων. Καλή απόφαση είναι η απόφαση στην οποία καταλήγουμε μετά από εξέταση όλων των δεδομένων και των πιθανών λύσεων. Αν αποκλείσουμε όλες τις πιθανές αιτίες πλην μιάς, αυτή που έμεινε, όσο απίθανη και αν μας φαίνεται, είναι η σωστή!
Δημήτριος Κατελούζος
1η Ιουνίου 2017
Σας Καλωσορίζουμε! 