Κοιτάξτε τι περίεργο πράγμα που είναι ο συνειρμός! Τις προάλλες συζητούσαμε με τον φίλο Τάσο Μπασαρά (Φεισμπουκικά βέβαια), την ατάκα που χρησιμοποιούσαμε στην Αεροπορία, δηλαδή ότι “Αναπτύσσεται η Αεροπορία εις βάρος της Κτηνοτροφίας!”. Αυτό μου θύμισε ένα παλιό βουκολικό ανέκδοτο και μετά το μυαλό μου πήγε σε ένα περιστατικό, κάπου δεκάξι χρόνια πριν!
Αλλά ας αρχίσουμε με το ανέκδοτο πρώτα:
Μία κυρία Αθηναία πηγαίνει ένα καλοκαίρι για διακοπές σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Δεν περνούν πολλές μέρες και τα παιδιά της ακούνε ότι την Κυριακή θα έχει ζωοπανήγυρη και γίνονται στενός κορσές στην μάνα τους να τα πάει να δούνε τα ζώα.
Η Κυριακή φτάνει και η κυρία παίρνει τα παιδιά της και αρχίζουν να σουλατσάρουν στο πανηγύρι. Κάποια στιγμή η μαμά σταματάει μπροστά σε έναν κύριο που έχει ζώα για πούλημα και τον ρωτά: “Μου λέτε σας παρακαλώ γιατί αυτή η αγελάδα δεν έχει κέρατα;” Της απαντά λοιπόν ο πωλητής: “Να σας πω κυρία μου. Μπορείτε να βρείτε πολλούς λόγους που μια αγελάδα κυκλοφορεί χωρίς κέρατα. Μπορεί ας πούμε να ανήκει σε ράτσα χωρίς κέρατα. Μπορεί να της τα κόψανε για να μην μπλέκει στους θάμνους. Μπορεί από γενετική ανωμαλία, και άλλα διάφορα. Τώρα βέβαια, αν θέλετε να μάθετε για την συγκεκριμένη αγελάδα, αυτή δεν έχει κέρατα γιατί είναι άλογο!”.
Και τώρα Ανδραβίδα!
Το χειμώνα του 2003 – 2004 δούλευα για την THALES. Η εταιρεία είχε αρχίσει τις προετοιμασίες για τις δοκιμές παραλαβής του Mirage 2000-5 και χρειάστηκε να επισκεφτούμε την Ανδραβίδα για να εγκλιματιστούμε και να οργανωθούμε. Το γραφείο μας στην Αττική βρήκε άκρη με κάποιον ξενοδόχο, που παρά το γεγονός ότι είχε κλείσει για τον χειμώνα, δέχτηκε να ανοίξει για μερικές μέρες και να φιλοξενήσει την ομάδα. Μία ή δύο ημέρες μετά, θυμήθηκα ευτυχώς ότι οι Γάλλοι είναι συνηθισμένοι να τρώνε πρωϊνό και τηλεφωνώ στο ξενοδοχείο για να τους πω να ετοιμάσουν κάτι. Βρίσκω τον ξενοδόχο, ο οποίος δεν έχει αντίρρηση και με ρωτάει τι να έχει έτοιμο. Του λέω ψωμί, αβγά, κανένα λουκάνικο, τυρί, πορτοκαλάδα, ότι σου είναι εύκολο. Αυτός μου απαντά ότι αυτά είναι τοπικά προϊόντα και δεν έχει πρόβλημα. Συμφωνούμε λοιπόν με το ξενοδοχείο και περιμένουμε την αποστολή.
Στην αποστολή είμαστε καμιά δεκαπενταριά άτομα και φτάνουμε στην Ανδραβίδα κάποια Κυριακή βράδυ. Συνεννοούμαστε να φύγουμε για την Μονάδα κατά τις οκτώμισι το πρωί και πηγαίνουμε για ύπνο. Το πρωί γύρω στις οκτώ βγαίνω για να κατέβω για πρωινό και βρίσκω στο ασανσέρ τον φίλο τον Pierre. Ο Pierre είναι βέρος Παριζιάνος! Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Παρίσι, ακόμα και τις σπουδές του στο Παρίσι τις έκανε! Μόλις έβγαλε το Πανεπιστήμιο προσελήφθη στην THALES και εκεί έμεινε.
Φτάνουμε κάτω και βρίσκουμε την μισή ομάδα να έχει ήδη τελειώσει το πρωινό. Διαπιστώνω ότι πράγματι ο ξενοδόχος έχει κάνει καλή δουλειά και το πρωινό είναι πλούσιο! Όταν φτάσαμε κάτω όμως, οι κανάτες της πορτοκαλάδας έχουν αδειάσει. Ο Pierre βουτάει μια κανάτα και πηγαίνει στην κουζίνα. Βρίσκει την ξενοδόχα, μια κυρία ευγενική και αεικίνητη που μιλάει μόνο ελληνικά. Της δείχνει την κανάτα και της μιλάει στα αγγλικά. Η ξενοδόχα του λέει “ΟΚ, ΟΚ!”, του παίρνει την κανάτα από το χέρι, την ακουμπά στο τραπέζι ανοίγει την πίσω πόρτα και βγαίνει έξω! Κόκκαλο ο Pierre! Ξαναπιάνει την κανάτα και τραβάει φουριόζος προς την πόρτα. Τον προλαβαίνω με το χέρι στην πετούγια. “Πού πας;” τον ρωτάω, “Δεν με κατάλαβε και έφυγε!” μου λέει. Προσπαθώ να τον ηρεμήσω και να τον πείσω ότι η κυρία είχε καταλάβει αλλά ήταν σαν να μιλούσα στον τοίχο. Μέχρι να συνεννοηθούμε η γυναίκα επιστρέφει με μια αγκαλιά πορτοκάλια στην ποδιά της. Στην πίσω αυλή το ξενοδοχείο είχε καμιά εικοσαριά πορτοκαλιές περιποιημένες και φουντωτές, γεμάτες πορτοκάλια. Ο Pierre αποσβολωμένος την παίρνει στο κατόπι μέχρι μέσα στην κουζίνα και την παρακολουθεί εμβρόντητος να στύβει τα πορτοκάλια!
Τί έπαθες Pierre τον ρωτώ καθώς αρχίζει να συνέρχεται. Μου απαντά τραυλίζοντας:
“Τί να σου πω; Πρώτη φορά καταλαβαίνω ότι τα πορτοκάλια μεγαλώνουν σε δέντρα, άσε που ούτε μπορούσα να φανταστώ ότι ωριμάζουν τον Χειμώνα!”
Δημήτρης Κατελούζος
15 Δεκεμβρίου 2020
Σας Καλωσορίζουμε! 